Έφυγε από τη ζωή ο ιδρυτής της Apple Στιβ Τζομπς

Κουπερτίνο

Πέθανε σε ηλικία 56 ετών ο συνιδρυτής και πρώην διευθύνων σύμβουλος της Apple Στιβ Τζομπς, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο και άλλα προβλήματα υγείας.

Ο θάνατός του ανακοινώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης (ώρα Ελλάδος) από την Apple.

Εμβληματική προσωπικότητα της Silicon Valley, ο Στιβ Τζομπς υπήρξε ο εμπνευστής των υπολογιστών Macintosh, του iPod, του iPhone και του iPad, φέρνοντας επανάσταση στο χώρο της υψηλής τεχνολογίας.

Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1955 στο Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνια. Ο Πωλ και η Κλάρα Τζομπς δεν είναι οι αληθινοί γονείς του, αλλά εκείνοι που τον υιοθέτησαν.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του ο Στιβ Τζομπς προτιμούσε να κάνει παρέα με μεγαλύτερούς του. Ένας από τους μεγαλύτερους σε ηλικία φίλος του, εξοικειωμένος με τις σύγχρονες τεχνολογίες, θα τον έφερνε σε επαφή με έναν νέο μαγικό κόσμο.

Σε νεαρή ηλικία πέρασε ένα καλοκαίρι σε μία φάρμα που καλλιεργούσε μήλα. Τότε αποφάσισε πως αν κάποτε έφτιαχνε μια τεχνολογική εταιρεία, θα την ονόμαζε Apple.

Το 1972 ο Τζομπς γράφτηκε στο Ρηντ Κόλετζ, στο Όρεγκον, αλλά εγκατάλειψε τις σπουδές μετά από έξi μήνες για να δουλέψει για λίγο στην Ατάρι σαν σχεδιαστής ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Σύντομα τα εγκατέλειψε όλα και έφυγε για την Ινδία, προκειμένου να βρει το νόημα της ζωής.

Επέστρεψε στην Καλιφόρνια, όπου είχε την ιδέα της εμπορικής εκμετάλλευσης μιας εφεύρεσης που έφτιαξε ο φίλος του Στιβ Βόζνιακ. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η Apple το 1975. Η εταιρεία θα κυκλοφορούσε σύντομα τον πρώτο της υπολογιστή.

Η συνέχεια της ιστορίας του Τζομπς αποτελεί μια σειρά από θαυμαστές καινοτομίες μέχρι να φτάσει στην έκδοση του Macintosh.

Το 1985 ο Τζομπς εγκατέλειψε την Apple και πούλησε όλες τις μετοχές του κρατώντας συμβολικά μόνο μία.

Ο Τζομπς ήταν ο άνθρωπος που έσωσε μια σχεδόν χρεοκοπημένη Apple με την επιστροφή του στα ηνία της εταιρείας το 1996 (απουσίαζε για σχεδόν μια δεκαετία μετά την εκδίωξή του το 1985) και την κατέστησε σε 15 χρόνια τη μεγαλύτερη εταιρεία παγκοσμίως σε χρηματιστηριακή αξία.
Το 2004 ο Στιβ Τζομπς είχε ανακοινώσει ότι πάσχει από καρκίνο του παγκρέατος.
Τον περασμένο Αύγουστο παραιτήθηκε από διευθύνων σύμβουλος της μεγαλύτερης εταιρείας τεχνολογίας στον κόσμο, δίνοντας τα ηνία στον νυν επικεφαλής της Apple Τιμ Κουκ.
Ο Τζομπς, που έδωσε μάχη με μία σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος, υπήρξε η ψυχή της Apple που μαζί με την Exxon Mobil συγκαταλέγεται στις δύο κορυφαίες εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών με τη μεγαλύτερη αξία.
Δικό του υπήρξε και το επιτυχημένο κινηματογραφικό στούντιο, Pixar, το οποίο αγόρασε από τον Τζορτζ Λούκας, το ανέδειξε και το πούλησε αργότερα στην Disney.
O Τζομπς είχε την πρώτη και την τελευταία λέξη όσον αφορά το σχεδιασμό των συσκευών και την αίσθηση που δίνουν, πιστεύοντας ότι «η τεχνολογία από μόνη της δεν αρκεί».
«Η λάμψη του Στιβ, το πάθος και η ενέργεια του ήταν η πηγή για αμέτρητες καινοτομίες που εμπλουτίζουν και να βελτιώσουν τη ζωή όλων μας. Ο κόσμος είναι ασύγκριτα καλύτερος χάριν του Στιβ» αναφέρεται στην ανακοίνωση της Apple, η οποία καταλήγει ότι «η μεγάλη του αγάπη ήταν για τη σύζυγό του, Λορέν, και την οικογένειά του. Οι σκέψεις μας είναι μαζί τους και με όλους όσοι είχαν ζήσει από κοντά τα εξαιρετικά χαρίσματά του».
Τα προβλήματα υγείας
Τα προβλήματα άρχισαν για τον Τζομπς το 2004, όταν υποβλήθηκε σε επέμβαση για την αφαίρεση νευροενδοκρινικού όγκου στο πάγκρεας, ενός αδένα που βρίσκεται στο συκώτι και μεταξύ άλλων παράγει ινσουλίνη.

Οι όγκοι αυτού του είδους είναι λιγότερο επιθετικοί από τους περισσότερους άλλους καρκίνους στο πάγκρεας, που σκοτώνουν το 95% των ασθενών εντός πέντε ετών από τη διάγνωση.

Ο Τζομπς διαβεβαίωνε τότε ότι ο καρκίνος είχε εξαφανιστεί και δεν θα απαιτούσε χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία. Παρέμεινε όμως πολύ αδύνατος και το 2009 αποχώρησε αιφνιδιαστικά σε αναρρωτική άδεια λόγω μιας «ορμονικής διαταραχής».

Γεγονός είναι ότι οι νευροενδοκρινικοί αδένες στο πάγκρεας μπορεί να προκαλέσουν υπερέκκριση ορμονών όπως η ινσουλίνη, οδηγώντας σε διαταραχές της πέψη και σε δραματική απώλεια βάρους.

Ο Τζομπς φέρεται να υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος το 2009 για την αντιμετώπιση του καρκίνου, μία θεραπεία που είναι πιθανό να οδήγησε σε επιπλοκές.

Newsroom ΔΟΛ

http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231131846

Τρεις εν μέσω δύο, ένας εν μέσω τριών

Ο Ιορδάνης Κουμασίδης συζητά με Χλόη Κουτσουμπέλη, Αλεξάνδρα Μπανονίκα και Αναστασία Γκίτση για την παραστασή τους. 


 Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χλόη Κουτσουμπέλη, Αναστασία Γκίτση. 
Τρεις από τις σημαντικότερες ποιήτριες της Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν την προσεχή Κυριακή τρεις μονολόγους παράλληλα με την προβολή εικόνων, μουσικής και κίνησης υπό τον τίτλο ‘Τρεις, εν μέσω δυο’. Λίγες μέρες πριν, συζητούν με τον Ιορδάνη Κουμασίδη περί της performance και άλλων τινών. Ένας δηλαδή, εν μέσω τριών κυριών.
Τι ακριβώς θα παρακολουθήσουμε την Κυριακή;
 Αλεξάνδρα: Από τη μεριά μου ένα ερωτικό παραλήρημα στο μεταίχμιο ονείρου και πραγματικότητας
Χλόη:  Τρείς γυναίκες-ποιήτριες, τρεις θεατρικούς μονολόγους με θέμα το όνειρο και την πραγματικότητα όπως το αντιλαμβάνεται και το βιώνει η κάθε μία, δύο χορευτές που μετατρέπουν τις λέξεις σε κινήσεις, μουσική γραμμένη πάνω στους θεατρικούς μονολόγους των τριών ποιητριών.
Αναστασία: Τρεις ποιητικούς μονολόγους που διαπραγματεύονται το όνειρο και την πραγματικότητα. Δύο χορευτές που ντύνουν με την κίνησή τους τόσο τις ποιητικές λέξεις όσο και τις σιωπές

Σε πολλές βιβλιοθήκες βλέπουμε την ποίηση να συνυπάρχει με το θέατρο. Μπορεί αυτό να συμβαίνει και στην ‘πραγματική’ τέχνη;
Χλ: Φυσικά, αρκεί να μην αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της κάθε τέχνης ξεχωριστά.
Αλ: Ναι, μπορεί γιατί και τα δύο αυτά είδη πραγματεύονται τον εσώτατο εαυτό μας, εξάλλου αυτός είναι ο καυτός ‘πυρήνας" της τέχνης και στα δύο αυτά είδη : το άδυτο των συναισθημάτων μας που μας συγκλονίζουν
Αν: Μόνο έτσι νομίζω πως θα μπορέσουμε να τολμήσουμε να πούμε, ότι αγγίζουμε λίγο παραπάνω την τέχνη στην ολότητά της. Τέρποντας όλο και περισσότερες τις αισθήσεις.
Η διακειμενικότητα (στην οποία συμπεριλαμβάνω και τις συνομιλίες μεταξύ των τεχνών) είναι εν τέλει μέθοδος παραγωγής τέχνης; ή απλώς μια διευκόλυνση για την αποφυγή παραγωγής πρωτογενούς υλικού;
Αλ: Θα μιλήσω συγκεκριμένα: είδα την παράσταση "Το τελευταίο ταξίδι" πάνω σε κείμενα του Βυζιηνού από τον θίασο Σφενδόνη πριν από χρόνια, το αποτέλεσμα ήταν ένα αριστούργημα. Βέβαια, σε άλλες περιπτώσεις το εγχείρημα δεν πετυχαίνει.
Χλ: Μα το ένα δεν αναιρεί το άλλο, η διακειμενικότητα ως συζήτηση και ανταλλαγή ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες τέχνες μπορεί να παράγει πρωτογενές υλικό, δημιουργείται ένα καινούργιο σώμα που έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά των γονέων όμως σίγουρα έχει και δική του οντότητα.
Αν: Η τέχνη ως πρωτογενές υλικό υφίσταται, από κει και έπειτα η διακειμενικότητα έπεται, το θέμα είναι κατά την γνώμη μου κατά πόσο αυτό που παράγεται αξίζει να καταχωρηθεί ως έργο τέχνης ή όχι...

Οργασμός λογοτεχνικών εκδηλώσεων αυτό το Φθινόπωρο στην Θεσσαλονίκη! Είναι ο πολιτισμός απάντηση στην κρίση; Κι επειδή υποψιάζομαι πως θα απαντήσετε και οι τρεις ναι, με ποιο τρόπο; Με ποιο τρόπο μπορεί να επενεργήσει περισσότερο ουσιαστικά από το να αποτελεί μια παρηγοριά;
λ.: Νομίζω ότι είναι παρηγοριά, γιατί πάντα η τέχνη επουλώνει πληγές και τρέφει την ψυχή, είναι ένα καταφύγιο σε δύσκολες ώρες. Το ίδιο είχε γίνει και στην Κατοχή άλλωστε-σε εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, το θέατρο Τέχνης του Κουν τότε άρχισε…

Χλ.: Καταπληκτικές ερωτήσεις Δάνη. Ουσιαστικά επενεργεί κάτι ουσιαστικό, που αγγίζει τον βαθύτερο εαυτό μας, που μας κάνει να νιώθουμε πλήρεις, που δεν είναι κοινότοπο, επιφανειακό, κλιμακτηριακό, βαρετό, που φέρνει έναν καινούργιο αέρα, που μπορεί να ευαισθητοποιήσει κοινωνικά, να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε μία κατάσταση και ταυτόχρονα να μας διαπαιδαγωγήσει όχι διδακτικά αλλά βιωματικά. Έτσι μόνον η τέχνη μπορεί να είναι όχι παραμυθία αλλά ουσιαστική παρηγοριά.

Αν: Η λαχτάρα για πολιτισμό όταν γίνεται βίωμα σίγουρα λειτουργεί ως προζύμι για κάτι πραγματικά ουσιαστικό που πολλαπλασιάζεται και δημιουργεί. Αρχικά λειτουργεί σε εσωτερικό επίπεδο μεταμορφώνοντας τον κάθε άνθρωπο που στρέφεται στα πνευματικά και στα ποιοτικά και εν συνεχεία στο κοινωνικό επίπεδο. Η τέχνη νομίζω πάντα λειτουργούσε προφητικά. Με τον διττό της ρόλο και σκοπό να αποκαλύπτει τα "κακώς κείμενα" και ν' ανακαλύπτει τις ελπιδοφόρες προοπτικές.

Αλ.: Θα λειτουργήσει πιο ουσιαστικά όταν έχει ποιότητα και μπορεί να αγγίζει και να συγκινεί, τα ανοίγει ορίζοντες...
Συμπεραίνω πως συμφωνείτε ότι η τέχνη μπορεί να αποτελέσει αντίδοτο στο βαθμό που παραμένει ανθρωποκεντρική.
Υπάρχει πρόβλεψη επανάληψης της παράστασης ή παρουσίασης της εκτός Θεσσαλονίκης;
Αλ: Ασφαλώς ανθρωποκεντρική...εδώ στη Θεσσαλονίκη θα επαναληφθεί απ' ό,τι ξέρω.
Αν: Συμφωνώ όσο αφορά στο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της τέχνης. Ωστόσο να πούμε σε αυτό το σημείο πως η παράσταση γίνεται μέσα στα πλαίσια τους festival cross my art και πιο συγκεκριμένα της δράσης του cross my book της καλλιτεχνικής ομάδας sourloboom για την προώθηση της ανάγνωσης βιβλίων με μέγα υποστηρικτή τον ΙΑΝΟ. Στον ίδιο χώρο θα λειτουργήσει και ανταλλαγή μεταχειρισμένων βιβλίων. Μπορείτε να φέρετε βιβλία σας και να πάρετε άλλα που δεν έχετε διαβάσει.
Χλ: Ίσως και τους εραστές που βαρεθήκατε! (γέλια)
Αν:  Η παράσταση θα επαναληφθεί στην Θεσσαλονίκη αλλά δεν έχει ακόμη οριστεί η ακριβής ημερομηνία.

Η παράσταση ‘Τρεις εν μέσω δύο – η ποιητική αφή αλλιώς’ θα παρουσιαστεί την Κυριακή 9 Οκτωβρίου στις 7.00 μ.μ
στον πολυχώρο SourliBoom, Κλεισούρας 10, 2ος όροφος.
Σκηνοθετική επιμέλεια: Σμαρώ Πλατιώτη
Ποιήτριες: Αναστασία Γκίτση / Χλόη Κουτσουμπέλη / Αλεξάνδρα Μπακονίκα
Χορευτές: Γιάννης Βαρβαρέσος / Έλλη Παπαδάτου
Πρωτότυπη μουσική: Ηλίας Χατζόγλου

Hungry No More

http://act.one.org/sign/hungry_no_more/

Dear World Leaders, The famine in Somalia could kill 750,000 in the coming months, and tens of thousands have already died. When you meet at the Group of 20 (G20) Summit in November, you have the opportunity to break the cycle of famine and ensure people are hungry no more. Lives are in your hands. Please keep the promises you have made to the 2 billion poor people who depend on farming for their livelihoods.

Name *
Email *
Post/zip code
Country *

Το Πείραμα της Αργεντινής!Διαβάστε τι ζούμε τώρα.

Το "σενάριο" του εκπληκτικού ντοκυμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για το πέρασμα του ΔΝΤ από την Αργεντινή και κυρίως για τις επιπτώσεις του. Διαβάστε για να δείτε τις ομοιότητες με αυτό που σήμερα ζούμε!




Το Δεκέμβριο του 2001 στο Μπουένος Άιρες, μεγάλες λαϊκές μάζες κατευθύνονται προς την ιστορική πλατεία «Πλάσα δε Μάγιο.» Η Αργεντινή μία από τις πλουσιότερες οικονομίες στο παρελθόν, έχει χρεοκοπήσει. Η κυβέρνηση έχει παραιτηθεί και ο Πρόεδρος της Αργεντινής Φερνάντο Δε Λα Ρούα διαφεύγει από το Προεδρικό Μέγαρο με ελικόπτερο μέσα στη θύελλα του οργισμένου λαού που συγκρουόταν με την αστυνομία, έσπαγε τράπεζες, λεηλατούσε σούπερ μάρκετ και φώναζε μαζικά «Να φύγουν όλοι!». Η κοινωνική έκρηξη του 2001, ήταν το τέλος ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου διάρκειας 10 ετών και άφησε πίσω της 35 νεκρούς (δολοφονημένους από την αστυνομία και τους ιδιωτικούς φρουρούς των τραπεζών), 30.000 παράπλευρες απώλειες (ανθρώπους που αυτοκτόνησαν, η υπέστησαν καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια), και περίπου 20.000.000 ανθρώπους (πάνω από το μισό του πληθυσμού) βουτηγμένους στην φτώχεια και τη μιζέρια.
Σχεδόν 10 χρόνια μετά, ο Γιώργος Αυγερόπουλος, που είχε εργαστεί στην Αργεντινή το 2001-2002 κατά την περίοδο της κρίσης, επιστρέφει για μια νέα αυτοψία στην οικονομία, την πολιτική και την κοινωνική κατάσταση της χώρας.


«Στο παγκόσμιο σύστημα εξουσίας
τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και
οι ζημιές κοινωνικοποιούνται.»
Εδουάρδο Γαλεάνο-Συγγραφέας

ΥΠΟΘΕΣΗ Α' ΜΕΡΟΥΣ
Όταν ο Γιώργος Αυγερόπουλος έφυγε από την Αργεντινή το 2002, είχε αφήσει την ιστορική πλατεία του Μαΐου, γεμάτη διαδηλωτές και συνθήματα. Τώρα την ξαναβλέπει σχεδόν στην ίδια κατάσταση, όμως ο λόγος είναι διαφορετικός. Ο τέως πρόεδρος της Αργεντινής Νέστορ Κίρσνερ,σύζυγος της σημερινής προέδρου Κριστίνα, έχει μόλις πεθάνει, χτυπημένος από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο. Οι υποστηρικτές του, που αποτελούν και την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, τον θεωρούν ήρωα, καθώς ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση και να διώξει το Δ.Ν.Τ. από τη χώρα. "Μας έδωσε πίσω την αξιοπρέπειά μας." "Αυτός ήταν που μας απελευθέρωσε από τα νύχια αυτού του αρπαχτικού τέρατος!", είναι μερικές από τις φράσεις των συγκεντρωμένων στην πλατεία. "Και αφού εσείς είστε από την Ελλάδα που περνάει τώρα άσχημες στιγμές, να ξέρετε ότι εμείς ήδη το περάσαμε. Ήμασταν αιχμάλωτοι των δανείων και του συσσωρευμένου χρέους. Κι αυτά τα δάνεια δεν ήταν για εμάς. Δεν ήταν για το λαό. Ποτέ δεν είναι για τον λαό. Γι' αυτό και οι Έλληνες κάνουν καλά και διαδηλώνουν. Είναι θλιβερό να μη μαθαίνεις, να μη καταλαβαίνεις..."


Ο πρώην υπουργός οικονομικών, Ντομίνγο Καβάλο, θεωρείται από τους αντιπάλους του ως ένας από τους πιο βασικούς υπεύθυνους για την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής, το 2001. Είναι ο άνθρωπος που σχεδίασε και υλοποίησε για χρόνια όλο το μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η χώρα μέχρι την καταστροφή. Σήμερα ο Ντομίνγο Καβάλο, άλλοτε μια από πιο σημαντικές πολιτικές φιγούρες της Αργεντινής, είναι ένας από τους πιο μισητούς ανθρώπους στην χώρα. Δεν παραδέχεται ότι έχει κάνει κάποιο λάθος. Το αντίθετο: "Αφού ξερίζωσα τον πληθωρισμό και ενοποίησα την Αργεντινή με τον υπόλοιπο κόσμο, αφού επέτρεψα τον εκμοντερνισμό όλων των παραγωγικών δομών της Αργεντινής, τότε θεωρώ ότι αυτά ήταν ένα μεγάλο κατόρθωμα και έχω ένα μερίδιο επιτυχίας, όχι όλο, σ’ αυτό το κατόρθωμα".


Ο Ντομίνγο Καβάλο περιγράφει με λεπτομέρειες ό,τι έγινε πίσω από τις 
κλειστές πόρτες των συμβουλίων με το Δ.Ν.Τ. σε Ουάσινγκτον και Μπουένος Άιρες. "Το Δ.Ν.Τ. μας είχε ήδη δώσει ένα δάνειο, προσπαθώντας να βοηθήσει την Αργεντινή να βγει από την οικονομική κρίση, που είχε ήδη ξεκινήσει από τα μέσα του 2000", λέει. "Αυτό φαινόταν ξεκάθαρα. Μας έδωσε λοιπόν ένα δάνειο με εκταμιεύσεις ανά τρίμηνο. Το 1ο τρίμηνο αυτού του προγράμματος δεν είχε τηρηθεί. Έτσι έθεσα στο Δ.Ν.Τ. να αναπρογραμματίσουμε τους στόχους με τέτοιον τρόπο, που να μπορούμε να τους τηρήσουμε.

Γιώργος Αυγερόπουλος: Πόσα ήταν;

Ντομίνγο Καβάλο: Δεν ήταν πολλά. Συνολικά το πρόγραμμα του Δ.Ν.Τ. ήταν 12 δις δολάρια και οι τριμηνιαίες δόσεις ήταν η κάθε μια 1,3 δις δολάρια. Ασήμαντα ποσά, δηλαδή, μπροστά σε αυτά που αναφέρονται για την Ελλάδα. [...] Είχαμε πετύχει τους στόχους μας για το 3ο τρίμηνο. Το οποίο είχε τελειώσει το Σεπτέμβριο. Τότε έστειλαν μιαν αποστολή για να δούνε αν είχαμε πετύχει ή όχι. Είχαμε πετύχει και έπρεπε να εγκρίνουν την επόμενη εκταμίευση. Μετά άρχισαν να παρατηρούν αν θα πετυχαίναμε τους στόχους μας για το 4ο τρίμηνο. Και φυσικά για το 4ο τρίμηνο θα είχαμε προβλήματα για να πετύχουμε τους στόχους. Όπως ούτε και στην Ελλάδα θα μπορέσετε να εκπληρώσετε ακριβώς τους στόχους, όπως έχουν προγραμματιστεί. Έτσι λοιπόν με το επιχείρημα ότι για το 4ο τρίμηνο, που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί, δεν θα εκπληρώναμε τους στόχους, μας ακύρωσαν την εκταμίευση των χρημάτων για το Νοέμβριο. Και αφού μας αφαίρεσαν την στήριξη, δεν έμενε άλλη λύση απ’ το να εξαγγείλουμε στάση πληρωμών. [...]

Εκείνο τον καιρό κυριαρχούσε η θεωρία της ηθικής του κινδύνου, δηλαδή όταν μια χώρα είναι χρεωμένη και υπάρχουν τράπεζες και κάτοχοι ομολόγων που έχουν δανείσει αυτή τη χώρα, είναι καλύτερα η χώρα να φτάσει στη χρεοκοπία,  γιατί έτσι αυτή η χώρα θα υποστεί τις συνέπειες αλλά και οι πιστωτές επίσης θα υποστούν τις συνέπειες, κι αυτό θα αποτελέσει ένα μάθημα για το μέλλον για να μην ξαναχρεωθεί αυτή η χώρα και οι πιστωτές να μην ξαναδανείσουν μια χώρα που θα βρίσκεται κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Δηλαδή εφάρμοσαν σε μας μια θεωρία που σήμερα ευτυχώς κανείς δεν τη υποστηρίζει και που μας έκανε να υποφέρουμε πολύ. Δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία, που ήταν κι αυτή σε κρίση την ίδια εποχή. Αλλά γιατί δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία; Την ίδια χρονιά, το 2001 η Τουρκία βρισκόταν σε μια τρομερή κρίση, αλλά την Τουρκία δεν την έσπρωξαν στη στάση πληρωμής του χρέους. Και δεν την έσπρωξαν γιατί θα χρησιμοποιούσαν την Τουρκία ως στρατιωτική βάση στον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ. Η Αργεντινή, αφού δεν μπορούσε να γίνει βάση για κανέναν πόλεμο, είπαν: «Εντάξει,  αυτή είναι η περίπτωση της χώρας που μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα για τις άσχημες συνέπειες της υπερχρέωσης.


Ο Ντομίνγο Καβάλο, ωστόσο, διευκρινίζει ότι η κριτική που κάνει στο Δ.Ν.Τ. δεν είναι η ίδια με αυτή που κάνει η αριστερά. "Το Δ.Ν.Τ. βοήθησε πολλές χώρες, τώρα βοηθά μαζί με την Ευρώπη την Ελλάδα", λέει. "Η μόνη χώρα που δυστυχώς δεν βοήθησε ήταν η Αργεντινή".
"Προσέξτε συμπεριφέρονται όπως οι μαφιόζοι", αντικρούει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. "Απαγάγουν ολόκληρες χώρες. Πληρώνονται τα λύτρα, αλλά δεν επιστρέφουν πίσω τα θύματα. Τα λύτρα τα ονομάζουν «υπηρεσίες του χρέους». Υπαγορεύουν διαταγές στις κυβερνήσεις. Κυβερνούν τις κυβερνήσεις. Γιατί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ονομάζεται «διεθνές», αλλά το διοικούν 5 χώρες κι αυτές είναι που παίρνουν τις αποφάσεις. Γιατί το δικαίωμα ψήφου αναλογεί στο κεφάλαιο που έχει επενδυθεί. Έτσι όσοι έχουν τα περισσότερα λεφτά, είναι αυτοί που διατάζουν. Είναι πέντε χώρες που κυβερνούν τον κόσμο. Και μετά μιλούν για δημοκρατία. Ποια δημοκρατία; Αφού 5 χώρες διοικούν πάνω απ’ τις άλλες".

Ο Καβάλο, αφού περιγράφει το πώς και το γιατί εφάρμοσε το περίφημο κοραλίτο, δεσμεύοντας τις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες, υπερασπίζεται πλήρως την πολιτική ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που εφάρμοσε ο ίδιος την δεκαετία του '90. "Ήταν προβληματικές εταιρίες που δημιουργούσαν τεράστιες απώλειες στο κράτος. Με το να τις ιδιωτικοποιήσουμε, πετύχαμε δυο πράγματα. Απ’ τη μια μεριά εξαφανίστηκαν τα ελλείμματα, δεύτερον το κράτος δεν έπρεπε πια να επενδύει σ’ αυτούς τους τομείς και επένδυσε σ’ αυτούς ο ιδιωτικός τομέας. Έτσι εκσυγχρονίστηκαν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες".


Ωστόσο, ο Άλδο Φερρέρ, ένας από τους πιο γνωστούς και έγκυρους οικονομολόγους της χώρας και πρέσβης της Αργεντινής στη Γαλλία, περιγράφει μια τελείως διαφορετική εικόνα. "Εφαρμόστηκε μια ξέφρενη πολιτική ξεπουλήματος της εθνικής μας κληρονομιάς. Ιδίως του πετρελαίου! Η Αργεντινή ήταν η μόνη χώρα που πούλησε την εθνική της εταιρία πετρελαίου. Πουλήθηκαν τα πάντα! Το τηλέφωνο, οι τηλεπικοινωνίες και τόσα άλλα πουλήθηκαν. Μ’ αυτά πλήρωσαν το χρέος, αλλά το χρέος συνέχισε ν’ αυξάνεται. Έτσι λοιπόν, στο τέλος της περιόδου, αφού είχε πουληθεί η εθνική κληρονομιά, ήμασταν χειρότερα κι απ’ την αρχή. Ήταν μια χείριστη πολιτική! Μια πολιτική με πηγή έμπνευσης τη «μαγεία» της Αγοράς, σύμφωνα με την οποία πρέπει να ανοιχτείς, να πουλάς, να βγάλεις το Κράτος από τη μέση και ν’ αφήσεις τις αυθόρμητες δυνάμεις της Αγοράς σε ένα σκηνικό διεθνούς κερδοσκοπίας, να κάνουν τη χώρα να προοδεύσει. Και το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή".
Σήμερα, σχεδόν 10 χρόνια μετά, πολλοί από τους καταθέτες, τωνοποίων τα χρήματα μπλοκαρίστηκαν στις τράπεζες, δεν έχουν καταφέρει να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Παρά τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, που όρισε ότι οι τράπεζες οφείλουν να επιστρέψουν τα χρήματα των ανθρώπων στο αρχικό νόμισμα συν την παρακράτηση των τόκων όλων αυτών των χρόνων, οι τράπεζες κωλυσιεργούν με νομικά τερτίπια. Στους δανειολήπτες, ωστόσο, που είχαν πάρει δάνειο λίγο πριν την κρίση, παίρνουν τους τόκους. Οι ίδιοι μιλούν για τοκογλυφία. Περίπου 2.000.000 ενυπόθηκοι χρεοφειλέτες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.


Πολλοί αυτοκτόνησαν μη μπορώντας να αντέξουν την οικονομική τους καταστροφή. Άλλοι επισκέπτονται συχνά τον ψυχίατρό τους. Ο Δρ. Ταραγάνο και οι συνάδελφοί του στην ψυχιατρική κλινική έκαναν μια μελέτη που κράτησε τρία χρόνια πάνω στα περιστατικά που χειρίζονταν καθημερινά. Ανακάλυψαν ότι το ποσοστό των ατόμων που υπέστησαν καρδιολογικά και εγκεφαλικά επεισόδια ως συνέπεια του άγχους που προκλήθηκε από την κρίση, εκτινάχθηκε στο 15%, την ώρα που ο παγκόσμιος μέσος όρος φτάνει μόλις το 2%.


Σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας της, με τον μισό πληθυσμό να έχει βουλιάξει στη φτώχεια και τη μιζέρια, με το κράτος να είναι απόν και  στο δρόμο να μην υπάρχει δεκάρα τσακιστή, η κοινωνία έδειξε ότι διαθέτει αντανακλαστικά και εσωτερικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι αυτοοργανώθηκαν και άρχισαν να ανταλλάσουν αγαθά και υπηρεσίες. Έτσι εμφανίστηκε το "τρουέκε", ένας προ-καπιταλιστικός τρόπος εμπορίου, ο οποίος εξασφάλισε τη διαβίωση 10.000.000 ανθρώπων. Ο κόσμος συγκεντρωνόταν σε ειδικά μέρη και αντάλλασε προιόντα: Ένα μεταχειρισμένο ρούχο, με ένα κιλό κρέας. "Το ανταλλακτικό παζάρι, όχι μόνο μας έδινε φαγητό, μας έδινε να πιούμε, αλλά και καρδιολόγους και δασκάλους για τα παιδιά μας, για αγγλικά και χορό. Είχαμε συμβολαιογράφους που έγραφαν για σπίτια και οικόπεδα και πληρώνονταν με κουπόνια και σπίτια που πουλιόνταν και αγοράζονταν με κουπόνια που ήταν το νόμισμα της ανταλλαγής. Είχαμε τουρισμό, είχαμε μανικιούρ, κομμωτήριο και πεντικιούρ, υπήρχε καζίνο, όλα αυτά με τα κουπόνια του ανταλλακτικού παζαριού", λέει η Γκρασιέλα Γκραγίσεβιτς, ιδρυτικό μέλος του Τρουέκε. "Ήταν σαν γιορτή, γίνονταν βραδιές, ο κόσμος τραγούδαγε, και κανείς δεν στενοχωριόταν, γιατί μπορούσε να φάει, να ντυθεί, ήταν ένα καταπληκτικό πράγμα! Να μην εξαρτάσαι από τις τράπεζες, από τα σούπερ μάρκετ, απ’ τον υπουργό οικονομίας, από το Δ.Ν.Τ. Η αλήθεια είναι ότι ζήσαμε μια περίοδο πολύ μεγάλης ελευθερίας".


Το Τρουέκε πήρε τεράστια έκταση σε όλη τη χώρα. Τόση, που σύντομα ντόπιοι οικονομικοί κύκλοι,  όσο και το ίδιο το Δ.Ν.Τ., απαξίωναν το Τρουέκε ζητώντας τη διάλυσή του, ενώ ένας γερουσιαστής των Η.Π.Α. το χαρακτήρισε οικονομική τρομοκρατία. 
"Αυτή η μελέτη της αγοράς μέσα από μια μικροαγορά κάνει τον κόσμο να πραγματοποιεί ένα σπουδαίο άλμα στην θεώρησή του για την οικονομία", λέει ο Ρουμπέν Ραβέρα, συνιδρυτής του Κλαμπ Τρουέκε. "Κι αυτό γνωρίζουμε ότι είναι πολύ επικίνδυνο. Είναι πολύ επικίνδυνο ο κόσμος να κάνει πρακτική μια μέθοδο που του επιτρέπει να είναι ανεξάρτητος. Να είναι αυτός που καθορίζει τη μοίρα του".


Η αρχή του τέλους ήταν όταν η αστυνομία "επισκέφθηκε" για πρώτη φορά το μεγαλύτερο χώρο τρουέκε για έλεγχο. Ταυτόχρονα μεγάλα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να μεταδίδουν ότι στο Τρουέκε τα προιόντα που κυκλοφορούσαν ήταν κλεμμένα, ή ότι τα τρόφιμα ήταν από τα σκουπίδια. Ούτε όμως αυτό μπόρεσε να σταματήσει το Τρουέκε. Αυτό ωστόσο που μπόρεσε να το σταματήσει, ήταν τα δεκάδες πλαστά κουπόνια (που ήταν το νόμισμα της συναλλαγής) τα οποία διοχέτευσαν στο ανταλλακτικό εμπόριο άγνωστοι παραχαράκτες. Τα ιδρυτικά μέλη του Τρουέκε πιστεύουν ακόμα και σήμερα ότι αυτό ήταν κάτι οργανωμένο. Σε ρεπορτάζ της εποχής, η αστυνομία συλλαμβάνει εγκληματίες που μετέφεραν ένα εκατομμύριο πλαστά κουπόνια. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να είναι αυτοσχέδιο, η απάντηση είναι ότι για τέτοια παραγωγή χρειάζονταν μηχανήματα μεγάλης κλίμακας.


Το Τρουέκε συνεχίζεται ακόμα και σήμερα στο Μπουένος Άιρες. Σε χώρους που κρατούν χαμηλό προφίλ και δεν διαφημίζονται για να μη δώσουν στόχο στις αρχές.

ΥΠΟΘΕΣΗ Β' ΜΕΡΟΥΣ
Το 2003 εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής ο Νέστορ Κίρτσνερ, με μόλις το 22,2 % των ψήφων. Ήταν κυβερνήτης, μιας μακρινής επαρχίας στη Παταγονία. Σήμερα, θεωρείται ήρωας από μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, καθώς κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση.


" Ήταν ένας άνδρας αντιφατικός," λέει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. "Προήλθε από το χώρο του Μένεμ και είχε συνεργαστεί στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων.  Ήταν ένας από τους κύριους αυτουργούς στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων.  Αλλά όταν φτάνει στην Προεδρία γίνεται ένας από τους κυριότερους πρωταγωνιστές της Λατινικής Αμερικής, σ’ αυτήν τη διαδικασία εθνικής αξιοπρέπειας και αλλαγής την οποία βλέπουμε σε αρκετές χώρες της ηπείρου."


Η Αργεντινή αποστασιοποιείται από την επιρροή των ΗΠΑ κλείνοντας στρατηγικές συμφωνίες με τον Τσάβες της Βενεζουέλας, τον Μοράλες της Βολιβίας, τον Κορρέα του Εκουαδόρ, την Μπασελέτ της Χιλής κ.α.
Στο πεδίο της οικονομίας ο Κίρσνερ έχει δίπλα του τον Ρομπέρτο Λαβάνια. Έναν έμπειρο οικονομολόγο και υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης.

Η πρώτη τους κίνηση είναι να αποσύρουν οποιαδήποτε αίτηση πόρων προς το ΔΝΤ.
Μέχρι τότε οι προηγούμενοι υπουργοί είχαν προσπαθήσει να διαπραγματευτούν ένα δάνειο ύψους 20 και 25 δις δολαρίων", θυμάται ο Ρομπέρτο Λαβάνια. "Στο πρώτο ραντεβού που είχα με τον Κέλερ, που μετέπειτα έγινε πρόεδρος της Γερμανίας, εκείνη την εποχή ήταν διευθυντής του ΔΝΤ, πήγα να του ανακοινώσω ότι η Αργεντινή αποσύρει οποιαδήποτε αίτηση κεφαλαίων. Γιατί  αυτή η αίτηση έδινε χώρο σε διαπραγμάτευση που εκ των πραγμάτων σήμαινε να αποποιηθούμε τον σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής. Ήταν μια παντελής επέμβαση στην οικονομία της Αργεντινής. Φυσικά η δικαιολογία ήταν να δοθούν κεφάλαια στην Αργεντινή. Κεφάλαια που θα έμπαιναν από ένα παραθυράκι και θα έβγαιναν από ένα άλλο για να πληρωθούν οι πιστωτές. Ήταν προφανές ότι ο μόνος στόχος ήταν να μειωθεί η χασούρα των  πιστωτών . Με το να αποσύρω την αίτηση δανείου, η εξουσία του ΔΝΤ στην Αργεντινή, ελαττώθηκε πολύ γρήγορα."


"Στη συνέχεια προστατεύτηκαν οι συντάξεις και οι μισθοί. Η προηγούμενη κυβέρνηση ακολουθώντας το πρόγραμμα του ΔΝΤ που μοιάζει με αυτό της Ελλάδας, απαίτησε και κατάφερε  μια μείωση μισθών και συντάξεων 13%. Εμείς είπαμε ότι αυτό δεν έχει νόημα, γιατί πόσο θα μειώσεις τους μισθούς του δημοσίου για να ικανοποιήσεις τις τράπεζες; Κάναμε ακριβώς τ' αντίθετο. Με  δικαστική απόφαση  την οποία αποδέχθηκε η κυβέρνηση, επεστράφη το 13 % των μισθών που είχαν κοπεί το 2000. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα ήταν να αναγεννηθεί η αγορά. Τους τελευταίους 8 μήνες του 2002 η Αργεντινή ήδη αναπτυσσόταν με 8%. Και τα επόμενα 4 χρόνια κάπου στο 9%."
Παρόλο όμως που η οικονομική κατάσταση βελτιωνόταν, το απλήρωτο χρέος που είχε διαμαρτυρηθεί, περίπου 93 δις δολάρια, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της ιστορίας. Ήταν σαφές ότι η Αργεντινή δεν μπορούσε να το ξεπληρώσει. Η κυβέρνηση κράτησε αμετακίνητη στάση. Πρότεινε σε όσους είχαν κρατικά ομόλογα που είχαν λήξει, να τους τα αντικαταστήσει με νέα, πολύ χαμηλότερης τιμής. Για κάθε ένα δολάριο που χρωστούσε η Αργεντινή θα πλήρωνε 25 σεντς και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.


" Ήταν μια αναδιάρθρωση του χρέους που κατέληξε με 75% έκπτωση" λέει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της χώρας Ρομπέρτο Λαβάνια. "Οι πιστωτές χρειάστηκε να αποποιηθούν το 75%. Και προσέξτε: Περισσότεροι από 3 στους 4 πιστωτές μπήκαν εθελοντικά στην αναδιάρθρωση του χρέους. Δεν πιέστηκαν. Τους εξηγήσαμε την σοβαρότητα της κατάστασης  της Αργεντινής.


Το Δεκέμβριο του 2005 ο πρόεδρος Κίρσνερ αποφασίζει να ξεπληρώσει με μία μόνο δόση ό,τι χρωστάει στο ΔΝΤ. Ήταν περίπου 10 δις δολάρια. Το ανακοινώνει σε μια αιφνίδια συνέντευξη τύπου. Ακόμα και οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν την απόφασή του "ιστορική". Έτσι στις αρχές του 2006, οριστικά η Αργεντινή πληρώνει όλο το χρέος προς το ΔΝΤ και κάνει ακόμα πιο σαφές ότι το ΔΝΤ δεν έχει πλέον κανένα λόγο στην οικονομική πολιτική  της Αργεντινής.


Τουλάχιστον ήταν μια συμπεριφορά μεγάλης αξιοπρέπειας!" παρατηρεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο. "Όταν έρχονται οι του ΔΝΤ και λένε: «Εσείς θα πρέπει να....». Όχι, κύριοι κάνετε λάθος. Κάνατε λάθος στο μέρος και στη στιγμή. Εδώ σ’ αυτήν τη χώρα δεν μπορείτε να μιλάτε έτσι. Αυτή η χώρα έχει μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη. Δεν εκλέξανε εσάς! Κανείς δεν σας ψήφισε. Κύριοι τεχνοκράτες, κανείς δεν σας ψήφισε!"
Σήμερα η Αργεντινή είναι μια χώρα σε πλήρη ανάκαμψη. Παρόλο που δεν είναι δημοφιλής στη διεθνή οικονομική κοινότητα και στις αγορές χρήματος, η οικονομία της αναπτύσσεται με ένα μέσο όρο 7% τον χρόνο.



"Η Αργεντινή τώρα δεν εξαρτάται από τις διεθνείς πιστώσεις, απλά εξαρτάται από τη δική της οικονομία και δεν προστρέχει στις διεθνείς πιστώσεις. Το Κράτος έχει πλεόνασμα" λέει ο έμπειρος οικονομολόγος Άλδο Φερέρ. "Και για να’ ναι ξεκάθαρο: Η Αργεντινή δεν θα έβγαινε από την κρίση, αν δεν είχε αναβάλει την πληρωμή του χρέους. Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε στάση πληρωμής του χρέους; Είναι ένα πολύ περίπλοκο θέμα, λόγω των επιπτώσεων στην Ευρώπη. Ωστόσο νομίζω ότι όταν το πρόβλημα φτάσει σε ένα επίπεδο και δεν είναι δυνατόν να το χειριστείς, είναι πολύ δύσκολο να βγεις από την κρίση ακολουθώντας τους κανόνες. Έτσι λοιπόν η περίπτωση της Αργεντινής αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από το να μετατρέψει το χρέος σε επίπεδα που να μπορεί να το χειριστεί. Κι όταν το επανατοποθέτησε, η χώρα μπόρεσε να πληρώσει και συνεχίζει να πληρώνει."


Υπάρχει όμως μια μεγάλη σκιά: Ο πληθωρισμός.
"Είμαστε πολύ άσχημα", υποστηρίζει ο πρώην υπουργός οικονομικών Ντομίνγο Καβάλο που κατηγορείται από τους αντιπάλους του ως ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής το 2001. "Ο πληθωρισμός είναι το χειρότερο που μπορεί να έχει μια χώρα. (53:03) Ο πληθωρισμός είναι ένας βαρύς φόρος για τους φτωχούς. Αυτό το μήνα που μόλις τελείωσε, η τιμή του κρέατος ξανανέβηκε κατά 15% με 20%. Φανταστείτε λοιπόν τι χτύπημα δέχεται η τσέπη του κόσμου. Δυστυχώς επειδή δεν υπήρξε η βούληση για να γίνει μια διαφανής τακτοποίηση, προτιμήθηκε ο ψεύτικος μηχανισμός  της υποτίμησης και της «πεσοποίησης.» Δηλαδή είναι σαν σήμερα στην Ελλάδα αντί να γίνουν οι αναγκαίες θυσίες για να τακτοποιηθούν οι λογαριασμοί στην οικονομία για να αποφευχθεί η υπερβολική χρέωση, να αποφασίσουν να βγουν από το ευρώ και να πουν ότι όλες οι υποχρεώσεις που έχουμε σε ευρώ θα τις μετατρέψουμε σε υποχρεώσεις σε δραχμές. Και μετά ας αφήσουμε τη δραχμή να υποτιμηθεί απέναντι στο ευρώ. Ναι, αλλά ο κόσμος θα παίρνει το μισθό του σε δραχμές και η δραχμή θα υποτιμηθεί ενώ οι τιμές θα φτάσουν στα σύννεφα!"


Στην πρωτεύουσα χτίζονται όλο και περισσότεροι ουρανοξύστες. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα, η ζωή ακολουθεί τους συνηθισμένους ρυθμούς μιας μεγαλούπολης, και τίποτα δεν θυμίζει την περιπέτεια που πέρασε η χώρα 10 χρόνια πριν.
Οι μακροοικονομικοί δείκτες είναι υπέροχοι. Παρά την ανάπτυξη όμως, πολλοί Αργεντίνοι περιμένουν ακόμα να δουν τα οφέλη της. Η φτώχεια και η ανεργία μπορεί να μειώθηκαν σε σύγκριση με το 2001, αλλά βρίσκονται ακόμα σε υψηλά επίπεδα.


Οι παραγκουπόλεις μεγάλωσαν


"Υπάρχει ένα παγκόσμιο σύστημα εξουσίας," εξηγεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο "που όταν εγώ ήμουν μικρός το έλεγαν Καπιταλισμό ενώ τώρα το αποκαλούν Οικονομία της Αγοράς. Έχει επίσης κι άλλα καλλιτεχνικά ονόματα. Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι κοινωνικοποιεί τις απώλειες και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη. Όπου η Αγορά είναι ο αόρατος και σκληρός Θεός, που υπαγορεύει τις διαταγές χωρίς κανείς να βλέπει το πρόσωπό της. Έτσι λοιπόν τίποτα! Υπάρχουν περισσότεροι ναυαγοί παρά ναυτικοί. Είναι σύστημα που αποβάλλει ανθρώπους. Και είναι ανίκανο να ενσωματώσει τα νέα στόματα που γεννιούνται και χρειάζονται να τραφούν. Περισσεύει κόσμος! Κι αυτό είναι μια από τις αντιφάσεις που δεν υπάρχει ανθρώπινη λογική που να μπορεί να την εξηγήσει. Πώς είναι δυνατόν ένας κόσμος που κάθε φορά παράγει όλο και περισσότερα τρόφιμα, έχει κάθε φορά και περισσότερους πεινασμένους; Κι ενάντια σ’ αυτές τις δομές στην Λατινική Αμερική τώρα αρχίζει ένας αγώνας και γίνεται συνειδητό ότι το πεπρωμένο δεν είναι μοιραίο. Αν και οι Έλληνες κάποιες άλλες εποχές πίστεψαν πως ήταν. Στην πραγματικότητα το μέλλον μπορείς να το ανακαλύψεις, να το φανταστείς αντί να υποταχτείς σ’ αυτό."

http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=2&art_id=8724

Στην επανάσταση της ανοσολογίας το Νόμπελ Ιατρικής-Φυσιολογίας 2011

 

 

http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231131324

Στοκχόλμη, Σουηδία

Ο Αμερικανός Μπρους Μπέτλερ και ο Zιλ Χόφμαν από το Λουξεμβούργο θα μοιραστούν μεταξύ τους το μισό βραβείο Νομπέλ Ιατρικής και Φυσιολογίας 2011 για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με τη μη ειδική ανοσία. Το υπόλοιπο μισό θα δοθεί στον Καναδό Ραλφ Στάινμαν για την ανακάλυψη των δενδριτικών κυττάρων και τον ρόλο τους στην ειδική ανοσία. Οπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της επιτροπής του βραβείου, οι τρεις τους «έφεραν επανάσταση στην κατανόηση του ανοσοποιητικού συστήματος ανακαλύπτοντας αρχές-κλειδιά της λειτουργίας του».

Λίγο μετά την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας έγινε γνωστό ότι ο Ραλφ Στάινμαν έχασε τη μάχη με τον καρκίνο την περασμένη Παρασκευή. Παρά το γεγονός ότι η διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ ορίζει ρητώς ότι τα βραβεία δεν αποδίδονται μετά θάνατον, η επιτροπή αποφάσισε να διατηρήσει την επιλογή της κάνοντας εξαίρεση στον κανονισμό.

«Μόλις μάθαμε την είδηση αυτή. Δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τη λύπη μας που δεν είχε τη χαρά να μάθει ότι βραβεύεται με το Νομπέλ Ιατρικής» δήλωσε ο γραμματέας της επιτροπής Γκόραν Χάνσον στο σουηδικό πρακτορείο ειδήσεων ΤΤ. «Δεν θα ορίσουμε κάποιον άλλο νικητή. Αυτή είναι η απόφασή μας, θα πρέπει να εξετάσουμε πώς θα γίνει πρακτικά η απονομή του βραβείου».

Σε νεότερη ανακοίνωσή της η Επιτροπή επισημαίνει ότι «τα γεγονότα που συνέβησαν είναι μοναδικά και εξ όσων γνωρίζουμε δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία του Βραβείου Νομπέλ» και συμπληρώνει ότι το καταστατικό του Ιδρύματος Νομπέλ προβλέπει ότι δεν μπορεί να βραβευθεί το έργο κάποιου ο οποίος έχει αποβιώσει. «Παρόλα αυτά το καταστατικό διευκρινίζει ότι αν κάποιος αποβιώσει μετά την ανακοίνωση του βραβείου αλλά πριν την απονομή του, το βραβείο μπορεί να απονεμηθεί», συμπληρώνει.

Σε ό,τι αφορά το χρηματικό έπαθλο που συνοδεύει το βραβείο (5 εκατομμύρια σουηδικές κορώνες, περίπου 500.000 ευρώ) η Επιτροπή ανέφερε ότι θα διατεθεί όπως επιθυμεί η οικογένεια του εκλιπόντος.

Ανοσοποιητικό: προστάτης του οργανισμού
Τόσο οι άνθρωποι όσο και τα άλλα είδη συγκατοικούμε κυριολεκτικά με τους μικροοργανισμούς. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι είτε ωφέλιμοι, είτε ουδέτεροι. Για την μικρή μειοψηφία εκείνων που είναι απειλητικοί για τη ζωή μας, ο οργανισμός μας έχει αναπτύξει μια σειρά μηχανισμών άμυνας, στους οποίους πρωταγωνιστεί βεβαίως το ανοσοποιητικό σύστημα.
Η μη ειδική ανοσία (φυσική ανοσία), η οποία αποτελεί την πρώτη γραμμή άμυνας του ανθρώπινου οργανισμού, είναι εξελικτικά η παλαιότερη. Είναι η ανοσία που διαθέτουν επίσης τα φυτά, τα έντομα και οι μύκητες . Τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που εμπλέκονται στη φυσική ανοσία αναχαιτίζουν τις επιθέσεις των μικροοργανισμών με μη ειδικό τρόπο, με τρόπο δηλαδή που είναι κοινός για κάθε τύπο μικροοργανισμού. Αυτό το είδος ανοσίας δεν επιφέρει μακρόχρονη προστασία έναντι των εκάστοτε μικροοργανισμών από τους οποίους έχουμε προσβληθεί..
Επόμενη γραμμή άμυνας του οργανισμού είναι η ειδική ανοσία (επίκτητη ανοσία). Αυτή αναπτύσσεται με τη βοήθεια κυττάρων που εμπλέκονται στη μη ειδική ανοσία και τα οποία παρουσιάζουν στο ανοσοποιητικό σύστημα τα αντιγόνα των μικροοργανισμών που μας επιτίθενται, έτσι ώστε να  δημιουργηθούν ειδικά αντισώματα. Η ειδική ανοσία επιφέρει μακρόχρονη προστασία έναντι των οργανισμών που μας προσβάλλουν.
Zιλ Χόφμαν, τέως διευθυντής του Ινστιτούτου Μοριακής και Κυτταρικής Βιολογίας, Στρασβούργο


 Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Zιλ Χόφμαν εργαζόμενος με τις μύγες του είδους Drosophila melanogaster παρατήρησε ότι όσες έφεραν μεταλλάξεις στο γονίδιο Toll δεν μπορούσαν να προβάλλουν αντίσταση σε μύκητες ή βακτήρια και πέθαιναν μετά από την προσβολή. Διερευνώντας περαιτέρω διαπίστωσε ότι το προϊόν του γονιδίου Toll εμπλεκόταν στην ανίχνευση της παρουσίας των μικροοργανισμών, ώστε να μπορέσει ο οργανισμός να προχωρήσει στην «ανέγερση οχυρωματικών έργων». Με άλλα λόγια, διαπίστωσε ότι η πρωτείνη  Toll λειτουργούσε ως αγγελιοφόρος πληροφορώντας τον οργανισμό για την επίθεση.

Μπρους Μπέτλερ, καθηγητής γενετικής και ανοσολογίας, Ινστιτούτο Scripps,  Λα Χόγια, ΗΠΑ


Στην ίδια χρονική περίοδο, τα ερευνητικά ενδιαφέροντα του Μπρους Μπέτλερ αφορούσαν το σηπτικό σοκ, μια απειλητική για τη ζωή υπερ-ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Εργαζόμενοι με ποντικούς, ο Μπέτλερ και οι συνεργάτες του αναζητούσαν τον υποδοχέα πάνω στον οποίο προσδένεται το βακτηριακό προϊόν LPS, το οποίο προκαλεί το σηπτικό σοκ. Διαπίστωσαν ότι αυτό προσδένεται σε έναν υποδοχέα τύπου-Toll και πως υπό κανονικές συνθήκες πυροδοτεί τηην αντίδραση της φλεγμονής που χαρακτηρίζει τη μη ειδική ανοσία.
Ραλφ Στάινμαν, Διευθυντής Κέντρου Ανοσολογίας, Πανεπιστήμιο Rockefeller

 Το 1973 ο Καναδός Ραλφ Στάινμαν ανακάλυψε έναν νέο τύπου κυττάρου του ανοσοποιητικού το οποίο ονόμασε δενδριτικό κύτταρο. Αν και ο Στάινμαν μπόρεσε να καταδείξει ότι τα δενδριτικά κύτταρα ενεργοποιούν τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος τα οποία με τη σειρά τους αναπτύσσουν ανοσολογική μνήμη ενάντια στους μικροοργανισμούς από τους οποίους δεχόμαστε επίθεση. Περαιτέρω διερεύνηση από τον Στάινμαν, αλλά και άλλους επιστήμονες, κατέδειξε ότι η «συνομιλία» ανάμεσα στα δενδριτικά και τα Τ κύτταρα, είναι καθοριστική για την απόφαση του ανοσοποιητικού συστήματος να αντιδράσει έναντι του εισβολέα και όχι έναντι του εαυτού του (όπως συμβαίνει στα αυτοάνοσα νοσήματα).
Ο Στάινμαν πέθανε από καρκίνο του παγκρέατος μόλις τρεις ημέρες πριν από το Νόμπελ.
Ιατρικές προεκτάσεις
Συνολικά, οι τρεις τιμώμενοι με τις ανακαλύψεις τους άνοιξαν τον δρόμο για την δημιουργία αποτελεσματικότερων εμβολίων, αλλά και εμβολίων νέου τύπου τα οποία δημιουργούνται προκειμένου να στρέψουν το ανοσοποιητικό σύστημά μας ενάντια σε καρκινικούς όγκους. Επίσης επέτρεψαν την καλύτερη κατανόηση των φλεγμονοδών νόσων.

Τις δυνατότητες των εφαρμογών των δενδριτικών κυττάρων αποκαλύπτει η συγκινητική ιστορία του ΡαλΦ Στάινμαν, ο οποίος, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Πανεπιστημίου Rockefeller, διαγνώσθηκε με καρκίνο του παγκρέατος πριν από 4 χρόνια και παρέτεινε τη ζωή του με ένα εμβόλιο δενδριτικών κυττάρων που σχεδίασε και παρασκεύασε ο ίδιος.