Παρασκευή, Απριλίου 14, 2017

Ο κυρ Παναγιώτης, ο τσαγκάρης

Το άρωμα της Λαμπρής
Ο κυρ Παναγώτης, ο τσαγκάρης



Μ. Σάββατο, 15 Απρίλιου 2017

  Μέσα στο μικρό μαγαζάκι του κυρ Παναγιώτη μύριζε έντονα η βενζινόκολα, τα βερνίκια και τα πετσιά για τα μπαλώματα, η μυρωδιά της λεβάντας είχε χαθεί εδώ και καιρό. Σόλες, πάτοι και δέρματα περίμεναν να τους δώσει ζωή με την τέχνη του κάλφα που είχε διδαχθεί σχεδόν 80 χρόνια πίσω. Γεμάτος ο χώρος από τα καλαπόδια, τα δέρματα, τα χρώματα και τα τακουνάκια. Φαλτσέτες, σφυριά, σουβλιά ένας σωρός από τα εργαλεία της δουλειάς του ήταν πάνω στον πάγκο, ακόμα και στην σκούρα ποδιά που φορούσε για να μην λερώνεται. Πίσω του η μεγάλη μηχανή για το γάζωμα και παραδίπλα οι τροχοί κάτω από τις οικογενειακές φωτογραφίες των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Στους τοίχους πάνω σε μεγάλα ράφια παντού έτοιμα παπούτσια σε διάφορα μεγέθη, όλα ομοιόμορφα, όλα καινούργια περίμεναν τους νέους κατόχους τους. Ο κυρ Παναγιώτης μόλις είχε μπει στην ένατη δεκαετία της ζωής του όμως δούλευε ασταμάτητα γιατί η καρδιά του δεν βάσταγε να κοιτά τόσο πόδια γυμνά. Είχε σηκωθεί αξημέρωτα για να δουλέψει κάποια ζευγάρια παπούτσια πριν έρθουν να τα πάρουν οι κυρίες από το Κιλκίς. Μα δεν θα σταματούσε, ακόμα και σε λίγες ώρες που θα χτυπούσαν οι αναστάσιμες καμπάνες εκείνος ήθελε η Ανάσταση να τον βρει στο τσαγκάρικο του φτιάχνοντας παπούτσια, για τους φτωχούς. Δεν είχε πολύ χρόνο στην ζωή, ίσως αυτό και να ήταν το τελευταίο Πάσχα της ζωής του, “Ο Θεός να με συγχωρέσει αλλά η ανάγκη των ανθρώπων δεν μπορεί να περιμένει” μονολόγησε κοιτώντας την φωτογραφία της γυναίκας του της Κλεοπάτρας που είχε πάντα απέναντι του…



Ένα ταιριαστό ζευγάρι

  Με την κυρά Κλεοπάτρα του έζησαν πολλά και όμορφα χρόνια. Αυτός ήταν οξύθυμος και φωνακλάς μα καλός νοικοκύρης, ο μπακλαβάς ήταν το μόνο πράγμα που έφτιαχνε και το είχε μεγάλο καμάρι όταν τον κέρναγε σε φίλους και γνωστούς σε όλες τις γιορτές του σπιτιού. Αυτή μειλίχια και γλυκιά, τον έφερνε πάντα στα νερά της. Νοικοκυρά πραγματική, κρατούσε συνετά το σπιτικό και ανάθρεψε με ήθος τα δυο τους παλικάρια. Στο Πολύκαστρο ήταν το σπιτάκι τους, σε ένα ευρύχωρο κομμάτι γης. Η αυλή τους είχε δέντρα και ένα κηπάκο με λουλούδια. Περιποιημένα παρτέρια και γλάστρες πήλινες ξεχείλιζαν απ’ τα πολύχρωμα λουλούδια που ομόρφαιναν το σπιτικό τους. Η λεβάντα ήταν το αγαπημένο φυτό της κυράς Κλεοπάτρας, το σπιτικό της πάντα μύριζε από την λεβάντα του κήπου της.

Στην πίσω αυλή του όμορφου σπιτιού τους έβλεπε η πόρτα του τσαγκάρικου. Κάποτε ο κυρ Παναγιώτης έφτιαχνε και επιδιόρθωνε παπούτσια για όλο το Πολύκαστρο. Οι πελάτες του έρχονταν ακόμη και από τα χωριά του Κιλκίς, γιατί ήταν ξακουστός τεχνίτης. Τα χειροποίητα παπούτσια που έφτιαχνε ήταν καλοδουλεμένα, γερά και όμορφα, είχαν φινέτσα και την δική τους “προσωπικότητα”. Μόνο λίγων τεχνιτών τα χέρια κατάφερναν να τα συνδυάσουν όλα αυτά μαζί. Όμως καθώς περνούσαν τα χρόνια οι άνθρωποι άρχισαν να αγοράζουν όλο και πιο πολύ τα φτηνότερα τυποποιημένα παπούτσια των εργοστασίων από Ευρώπη και Ασία. Μειώθηκε η δουλειά αλλά ο καλός τεχνίτης συνέχισε τουλάχιστον με τις επιδιορθώσεις να βγάζει αξιοπρεπώς το μεροκάματο του. Από αυτό το μικρό τσαγκάρικο στο πίσω μέρος του σπιτιού του, σπούδασε τα δυο αγόρια του. Αρχιτέκτων ο ένας και ο άλλος ηλεκτρολόγος – μηχανολόγος, μακριά τους όμως και τα δυο. Στον Καναδά ο ένας και ο άλλος στην Αυστραλία. Από ένα ταξίδι έκαναν με την Κλεοπάτρα του και χάρηκαν την προκοπή τους στους ξένους τόπους. “Παντού ευδοκιμεί ο Έλληνας, γιατί είναι σκληροτράχηλο φυτό και έχει καλή ρίζα, ευλογημένη” του άρεσε πάντα να λέει.



Ιούνιος 2015

  Λίγοι μήνες πέρασαν από τότε, Νοέμβριος του 2014 ήταν, στις 12 του.  Εκείνη την μέρα η κυρά Κλεοπάτρα του ξεκίνησε μόνη της το μακρινό ταξίδι για τον άλλο κόσμο. Φοβόταν αυτήν την στιγμή μα πάντοτε ο Παναγιώτης της, της έδινε κουράγιο. “Μαζί θα είμαστε, θα σου κρατώ σφιχτά το χέρι περιστέρι μου.” Εκείνη το γνώριζε πως δεν θα γίνει, πως δεν θα κρατήσει την υπόσχεση του όμως ήξερε πως όποιος φύγει πρώτος δεν θα μείνει εκεί επάνω μόνος για πολύ…
  Ο κυρ Παναγιώτης στα 90 του έμοιαζε με βιβλική μορφή, βγαλμένη λες από τις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης. Τα ολόλευκα του μαλλιά μακριά και το πρόσωπο του σκαμμένο από τα χρόνια με μεγάλα λευκά γένια. Τα μάτια του ανοιχτόχρωμα παρά τα χρόνια ακόμα ήταν καθαρά και σαν θύμωνε ή ενθουσιαζόταν λες και πετούσαν σπίθες. Η παραφωνία με το πρόσωπο ερχόταν μόνο από τα ρούχα μιας και φορούσε μόνιμα τα τελευταία χρόνια παντελόνι με τιράντες, σαν τους Καναδούς φίλους του γιού του.
  Μετά τον θάνατο της αγαπημένης του όλοι το είδαν, μέρα με την μέρα κατέρρεε. Το κορμί του αδυνάτιζε και κάμπτονταν προς την γη, τα μάτια του θόλωναν, “Δεν θα αντέξει ο γέροντας μόνος του” διαπίστωναν όλοι. Ευτυχώς οι γειτόνισσες τον περιποιούνταν, κάθε μέρα όλο και κάτι του έφερναν για φαγητό όμως εκείνος δεν είχε όρεξη τσιμπούσε σαν πουλάκι. “Θα τηλεφωνήσω στους γιούς σου, να έρθουν να σε πάρουν αν δεν συνέρθεις κυρ Παναγιώτη” τον φοβέρισε μια τους, αλλά εκείνος δεν μόρφασε καν. Κλείστηκε στον εαυτό του παρέα ολημερίς με το ραδιοφωνάκι του. Το πίσω δωμάτιο, το τσαγκάρικο του το είχε ξεχάσει τελείως. Αρνιόταν να μπει να τακτοποιήσει τα υλικά του, να πιάσει το σφυρί, την φαλτσέτα του, να αλείψει βενζινόκολα και να καρφώσει επιδέξια ένα τακουνάκι με τα ψηλά καρφάκια του. Τίποτα δεν του έκανε όρεξη πια…      



Σεπτέμβριος 2015

   Τους τελευταίους μήνες στις ειδήσεις όλο και έλεγαν περισσότερο για τον πόλεμο στην Συρία για τους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες που περνούσαν κατά χιλιάδες στα νησιά του Αιγαίου. Δεν ήταν μόνο αυτό, στο Πολύκαστρο και στα γύρω χωριά στα σύνορα άρχισαν να τους βλέπουν κιόλας. Περπατούσαν σε ομάδες από την Θεσσαλονίκη και μέσα από την εθνική οδό έφταναν ταλαιπωρημένοι στα σύνορα. Είχαν φτιάξει μικρές αυτοσχέδιες κατασκηνώσεις και τα βράδια προσπαθούσαν να περάσουν στα Σκόπια και από εκεί στην Σερβία με προορισμό την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη. Παράνομα κυκλώματα πολλές φορές τους έπαιρναν ότι χρήματα είχαν και δεν είχαν και αφού τους χτυπούσαν τους παρατούσαν στα χωράφια. Όσοι ήταν τυχεροί τους περνούσαν τα βράδια κρυφά μέσα από τα περάσματα του ποταμού Αξιού, στο έδαφος των Σκοπιανών για μια αβέβαιη πορεία προς την Ευρώπη.
  Όσο περνούσε ο καιρός τόσο πλήθαιναν τα καραβάνια των προσφύγων και των μεταναστών και η ροή τους απ’ τα ελληνοσκοπιανά σύνορα. Εκείνη την περίοδο η Γερμανία ανακοίνωσε πως θα δεχτεί ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και πια εκατοντάδες λεωφορεία άρχισαν να τους φέρνουν για την διάβαση προς την γη της «επαγγελίας». Στο χωριό Ειδομένη χιλιάδες πρόσφυγες περίμεναν έξω στην ύπαιθρο μέχρι οι Σκοπιανοί να τους επιτρέψουν για κάποιες ώρες της ημέρας την διέλευση. Για το μέχρι τότε σχεδόν άγνωστο χωριό στο πανελλήνιο, άρχισε να γίνεται καθημερινή αναφορά στις ειδήσεις. Όλη αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για μήνες μέχρι που τα σύνορα έκλεισαν ολοκληρωτικά και τα χωράφια έξω από την Ειδομένη γέμισαν με απελπισμένους ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία. Οικογένειες με μικρά παιδιά, έγκυες, άρρωστοι, ανάπηροι, μόνοι άντρες και γυναίκες έγιναν ένα μέσα στις λάσπες και στο κρύο.     
   Ο κυρ Παναγιώτης ένα φάντασμα του εαυτού του πια, καθόταν στο παράθυρο της κουζίνας τις περισσότερες ώρες της ημέρας και έβλεπε έξω στον κήπο. Όλα είχαν ερημώσει στον κάποτε υπέροχο κήπο του σπιτιού.       
   Πριν μέρες είχε δει κάποιες σκιές να περνούν στο βάθος και να χάνονται μέσα στα δέντρα. Το μυστήριο δεν κράτησε για πολύ, η γειτόνισσα, η κυρία Νίτσα του είπε πως ήταν οι πρόσφυγες που περπατούσαν προς τα σύνορα και δημιουργούσαν προσωρινούς καταυλισμούς όπου έβρισκαν. Από εκείνη την στιγμή κάτι μέσα του τον παρακινούσε να βγει από την φυλακή του, να πάει να δει από κοντά αυτούς τους ανθρώπους. Δεν ήταν ανεξήγητο, καταλάβαινε γιατί είχε αυτήν την έντονη επιθυμία. Μέσα από αυτούς του ανθρώπους του σήμερα θυμήθηκε τις ιστορίες των δικών του γονιών και παππούδων, τα δικά του παιδικά χρόνια.
   Και η παρόρμηση του έγινε πράξη, ζήτησε από τον Κώστα το παιδί της συγχωρεμένης της ξαδέρφης του να τον πάει στον καταυλισμό του βενζινάδικου. Εκεί λύγισε είδε ανθρώπους απελπισμένους, πεινασμένους με ξεσκισμένα παπούτσια, παιδιά με γυμνά πόδια να περπατούν στα τσιμέντα και στην λάσπη.
Τριγυρνούσε αρκετή ώρα κοιτώντας τα πόδια των ανθρώπων. Ο τσαγκάρης μέσα του είχε ξυπνήσει. Γυρνώντας στο σπίτι μπήκε αμέσως στο μικρό του μαγαζάκι και έπιασε δουλειά. Η δύναμη  για να ζήσει γύρισε ξανά μετά τον θάνατο της κυρά Κλεοπάτρας του, όση ζωή και αν του απέμενε δεν θα την χαράμιζε…
  Για μήνες ο ενενηντάχρονος τσαγκάρης έφτιαχνε, μπάλωνε, διόρθωνε παπούτσια και για τους πρόσφυγες μα και για φτωχές οικογένειες της περιοχής. Μια εθελοντική οργάνωση κυριών από την πόλη του Κιλκίς μοίραζε τα παπούτσια σε αυτούς που είχαν ανάγκη.
  Πρώτη φορά χαιρόταν τόσο πολύ για την δουλειά του, έδινε, μόνο έδινε. Ζούσε από το φαγητό που του έφερναν οι γειτόνισσες – τώρα πια το καταβρόχθιζε με όρεξη σαν έφηβος – και όλη του την σύνταξη την έδινε για τα υλικά που χρειαζόταν τα παπούτσια. Και οι γιοι του μόλις έμαθαν, περήφανοι για τον πατέρα τους του έστειλαν αμέσως χρήματα. Όλοι καμάρωναν για αυτόν, τον ανακάλυψαν και οι δημοσιογράφοι, μέχρι και στις ειδήσεις είπαν για την δύναμη ψυχής και την μεγάλη του καρδιά.        



Απρίλιος 2017

    Είχε φτάσει Μ. Τρίτη, τα χωράφια είχαν γεμίσει κίτρινα αγριο-λούλουδα και παπαρούνες. Ο κυρ Παναγιώτης ακούραστος μέσα στο εργαστήρι με την φωτογραφία της γυναίκας του και το τρανζιστοράκι του για παρέα, άκουγε τις ακολουθία σιγοψιθυρίζοντας και αυτός μαζί με τους ψαλτάδες.

“Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή, τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν…”  

  Ξάφνου του ήρθε η σκέψη του Κώστα, είχε χαθεί, είχε να περάσει καιρό, να πει έστω ένα γεια. Το ανίψι του ήταν καμιά πενηνταριά χρονών, εργένης, όσο μπορούσε την γλεντούσε την ζωή του. “Βρε πότε θα κάνεις εσύ οικογένεια” του έλεγε ο γέροντας “δεν βαριέσαι τα από εδώ και τα από εκεί; Τα χρόνια περνάνε σαν νερό…” Την τελευταία φορά που ο κυρ Παναγιώτης τον είχε δει πηγαίνοντας για τον καταυλισμό δεν είχε καθόλου καλή όψη, ένα ελαφρά κίτρινο χρώμα είχε απλωθεί σε όλο του πρόσωπο.
  Μ. Τετάρτη βράδυ ήταν και ο Κώστας μπήκε στο τσαγκάρικο. Σαν σήκωσε το κεφάλι από την γαζομηχανή και τον είδε στο φως από τις λάμπες, τρόμαξε. Δεν ήταν αυτός ο Κώστας με το πάντοτε περιποι-ημένο μακρύ μαλλί του, το πλατύ χαμόγελο και την ενίοτε σαρκα-στική διάθεση. Στεκόταν στην πόρτα σκεπτικός με το χρώμα του ωχρό, άρρωστο. Συντετριμμένος ο γέροντας άκουσε τον ανιψιό του να του λέει πως έχει μια επιθετική μορφή καρκίνου, οι γιατροί δεν του έδιναν πολύ καιρό. Δάκρυσε ο γέροντας “Αχ παιδί μου μακάρι ο Θεός να μου έκοβε εμένα χρόνια και να στα έδινε”. Χαμογέλασε πικρά ο Κώστας και έβγαλε από την τσέπη του ένα μάτσο χρήματα,

“Πάρτα θείε Παναγιώτη, πριν τα μάζευα για τέσσερα ζαντολάστιχα, για την BMW μου. Πόσο λίγη σημασία έχουν τώρα όλα αυτά, έτσι θα ζεσταθούν τόσοι άνθρωποι. Ας είναι ένα μικρό μνημόσυνο για την ψυχή μου…”






Ανάσταση του Κυρίου, 16 Απρίλιου 2017

   Οι καμπάνες στους ναούς του Πολυκάστρου αντηχούσαν σε όλη την πόλη απ’ άκρη σε άκρη μαζί με τα βεγγαλικά που φώτιζαν τον κάμπο, μέχρι τα σύνορα. Μόλις επέστρεψαν στο σπίτι από την εκκλησία η κυρά Νίτσα μαζί με τον άντρα της και την κυρά Βασιλική κρατώντας ένα φαναράκι με το Φως της Αναστάσεως, κόκκινα αυγά, τσουρέκι και μαγειρίτσα κίνησαν για το σπίτι του τσαγκάρη. Οι δυο γυναίκες τον είχαν έγνοια και ήξεραν πόσο κουράζετε στην ηλικία του. Ήξεραν όμως και πως αυτός ο σκοπός του έδινε τώρα ζωή.     

  Απέξω όλα έδειχναν στο τσαγκάρικο σκοτεινά, σκοτεινά και σιωπηλά. Φαίνεται πως κυρ Παναγιώτης είχε κλείσει τα φώτα για να υποδεχθεί το Άγιο Φως, υπέθεσαν. “Κυρ Παναγιώτη” του φώναξαν δυο τρεις φορές, καμία απόκριση. Η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη, την άνοιξαν, μπήκαν στο εσωτερικό και άναψαν το φως. Ο χώρος είχε μια έντονη ευωδιά, όχι δεν μύριζε ούτε η βενζινόκολα, ούτε τα πετσιά και τα βερνίκια, μύριζε μύριζε ένα λεπτό άρωμα λεβάντας. Βρήκαν τον γέροντα ακουμπισμένο πάνω στο πάγκο με τα εργαλεία του. Τα λευκά του μαλλιά μισοσκέπαζαν ένα ολοκαίνουργιο ζευγάρι παπούτσια. Το πρόσωπο του ήταν στραμμένο στην φωτογραφία της Κλεοπάτρας του, τα γαλανά του μάτια έμειναν ανοικτά να την κοιτούν. Πλάι στο χέρι του είδαν ένα κομμάτι χαρτί έξω από έναν μικρό φάκελο.  Οι γειτόνισσες θυμήθηκαν όταν ζούσε η κυρά Κλεοπάτρα ότι αυτή η ευωδιά, η αγαπημένη της λεβάντα πλημμύριζε το σπίτι.
“ Άγιασε ο γέροντας” φώναξε η κυρά Βασιλική, μέχρι το στερνό λεπτό του δούλευε για τον Χριστό…

  Λίγη ώρα αργότερα η αστυνομία ανακοίνωσε σε όλους που είχαν μαζευτεί έξω απ’ το τσαγκάρικο πως η πηγή της λεβάντας βρέθηκε. Κανένας όμως, ακόμα και οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως γίνεται όλο το σπίτι του τσαγκάρη και ο κήπος να έχει γεμίσει με τέτοια ευωδιά από μια μοναχά, μια τόσο δα μικρή χουφτίτσα ξερής λεβάντας που βρέθηκε στο χέρι του γέρου τσαγκάρη. Ήταν μαζί με ένα γράμμα έξω από έναν φάκελο. Ήταν ένα ευχαριστήριο γράμμα που του είχαν φέρει οι κυρίες από το Κιλκίς λίγες ώρες πριν, όταν ήρθαν για να πάρουν τα τελευταία παπούτσια που έφτιαξε ο κυρ Παναγιώτης. Ήταν ένα σημείωμα από μία έφηβη, ένα κορίτσι μια οκταμελούς οικογένειας που αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και ευχαριστούσε τον άγνωστο ευεργέτη του,

Σας ευχαριστώ πολύ, όλη την Μεγάλη εβδομάδα που θα πηγαίνω στην εκκλησία δεν θα ντρέπομαι για τα παπούτσια μου, θα τα δείχνω και θα καμαρώνω. Είναι το μόνο καινούργιο ζευγάρι παπούτσια που φόρεσα στην ζωή μου και η λεβάντα το μόνο πράγμα που έχω να σας χαρίσω μαζί με την αγάπη μου.

Κλεοπάτρα. 

Α.  Δ.Ε. ΒΑΛΜΑΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2017

  Έμπνευση για αυτό το διήγημα στάθηκε μια είδηση που άκουσα πριν λίγους μήνες στο ράδιο Θεσσαλονίκη, από την δημοσιογράφο Θεοδώρα Καραγκιουλάχ για έναν ενενηντάχρονο που βοηθούσε φτωχές οικογένειες. Όπως πάντα θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας άμεσα, όπως κάθε φορά τα τελευταία δέκα χρόνια. Σας εύχομαι ολόψυχα υγεία και ευτυχία στις ζωές σας. Καλή Ανάσταση. Κλείνω με τα λόγια του παπά Στρατή, ένα παντοτινό μήνυμα αγάπης για τον συνάνθρωπο… 

"Αγαπητοί φίλοι και φίλες, σήμερα φεύγω στο νοσοκομείο για το καινούργιο πρόβλημα καρκίνου που μου βρήκαν. Παρακαλώ πολύ για μια προσευχή και πιστεύω ότι γρήγορα θα γυρίσω δυνατός κοντά σας. Σας ευχαριστώ όλους και ιδιαίτερα τους ενορίτες μου για την αγάπη και την συμπαράσταση που μου δείχνουν. Επίσης, θέλω να σας πω ότι οι άνθρωποι του κόσμου, οι άνθρωποι του πολέμου, τα παιδιά που αναζητούν την ελπίδα είναι αδέρφια μας και η Αγκαλιά θα συνεχίσει να βρίσκεται κοντά τους και να τους δίνει την ελπίδα για την επόμενη μέρα. Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά, για την ειρήνη και την αγάπη. Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι."

Ο παπά Στρατής έφυγε για τον ουρανό το 2015, σε ηλικία 57 ετών.

Αφιερωμένο στην μνήμη του φίλου Κώστα, του θείου Παναγιώτη του τσαγκάρη και του Απόστολου Τερζήμπαση.
Σε όλους όσους εθελοντικά δίνουν τον χρόνο και την ψυχή τους για τον συνάνθρωπο.

Θερμά ευχαριστώ για πολλοστή φορά στον φίλο μου, τον ζωγράφο Ντίνο Παπασπύρου για τις εξαιρετικές ζωγραφιές του :
1. ΠΙΝΑΚΑΣ-ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ-38, Το παλιό μας σπίτι στη λεωφόρο Στρατού 1Α, τέμπερα, 2000
2. ΠΙΝΑΚΑΣ-ΤΟΠΙΑ-144, Σιταροχώραφο με παπαρούνες και δέντρο, τέμπερα 30Χ20 εκ., 2009, Κωδ. 618
3. ΤΜΗΜΑ ΠΙΝΑΚΑ, Πάσχα στη Μονή Βλαχερνών (Κέρκυρα), τέμπερα, 23Χ16 εκ., 1989

31 σχόλια:

Tasos Valmas είπε...

Τόλης Νικηφόρου

Μπράβο, Τάσο μου. Άνοιξε και το διάβασα τα πρώτα λεπτά του Πάσχα !!! Πάντα στο μοτίβο της αγάπης και της αλληλεγγύης. Αν υπήρχαν περισσότεροι σαν κι εσένα, ο κόσμος σίγουρα θα ήταν καλύτερος. Είναι και καλογραμμένο με σωστο συνδυασμό των επιμέρους στοιχείων. Πάντα τέτοια. Καλό Πάσχα σε σένα και τους αγαπημένους σου με όλα όσα από καιρό κάνεις πράξη.

με την αγάπη μου
Τόλης

Tasos Valmas είπε...

Αναστασούδη Κική

ΥΠΕΡΟΧΟ....!!!!!!!

Tasos Valmas είπε...

Χριστίνα Λαζαρίδου

Καλα υπεροχο....Με χαραξες...😢υπαρχουν ανθρωποι που ευχαριστιουνται να δινουν...

Tasos Valmas είπε...

Nausika Atziara

Υπέροχο...Χρόνια σας πολλά!

Tasos Valmas είπε...

Γιάννης Βογιατζής Όλα Θεσσαλονίκη

Αξίζει !!!

Tasos Valmas είπε...

Rania Fas

ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ

Tasos Valmas είπε...

Eva Markakis

Υπεροχο διηγημα και υπεροχες εικονογραφησεις! Μπραβο!!

Tasos Valmas είπε...

Άρτεμις Σαμαρά

ΥΠΕΡΟΧΟ !!!!!!!!!Ευχαριστουμε.

Tasos Valmas είπε...

Fenia Vasmatzi · Φίλοι με το χρήστη Ντινος Παπασπυρου

καταπληκτικό, με συγκινήσατε και το κοινοποιήσα μέσα από το blog σας! σας εύχομαι καλή Ανάσταση με υγεία, αγάπη και ειρήνη!

Tasos Valmas είπε...

Eva Kostopoulou

Πολύ όμορφο Τάσο! Πολύχρονος να είσαι και δυνατός, να ευαισθητοποιείς όλους μας με την πένα σου. Χριστός Ανέστη! Μακάρι και στις καρδιές μας.

Tasos Valmas είπε...


Μαρια Ρηγα

Τρυφερό και γλαφυρό συγχαρητήρια!!!

Tasos Valmas είπε...

Mary Grammatikaki

Οπως κάθε φορά γράφεις συγκινητικά και με πολλά μηνυματα ανθρωπισμου!
Ευγε!! Ας ειναι αγγελοι σου οι ανθρωποι που εφυγαν και τους αναφερεις !

Tasos Valmas είπε...

George Michalopoulos

Συγχαρητήρια
Για την ζωντανή αφήγηση

Tasos Valmas είπε...

Στέφη Κόντη

Αγαπητέ Τάσο, Χριστός Ανέστη! Σ 'ευχαριστώ για το νέο σου πασχαλινό διήγημα που μου έστειλες. Τόση ευαισθησία, τόση ανθρωπιά και γνήσια συγκίνηση! Υπέροχο για άλλη μια φορά! Συγχαρητήρια!

Tasos Valmas είπε...

Χριστίνα Λαζαρίδου 2

Το διαβασα και ομολογω οτι και παλι με συγκινησε η υπεροχη γραφη σου Τασο μου....Αφιερωμενο και παλι στους ανθρωπους της προσφορας...Μ αρεσει που δεν τους ξεχνουν ολοι και ειναι αγαπητοι και αποδεκτοι ακομη κ σημερα....
Μακαρι να αποτελεσουν διδαγματα οι ηρωες σου....Ο τσαγκαρης που δεν ειχε παπουτσια να φορεσει.....εφτιαξε παπουτσια για οσους πραγματικα τα χρειαζοντουσαν με δυνατη σολα για τα λασπονερα της ζωης....ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ!!!!!!ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΗΡΩΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ...
ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΤΟ ΠΕΜΑΙΔΩΝ ΦΕΤΟΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...

Tasos Valmas είπε...

Maria Vromoulis Gaitani

Συγκινητικό και ανθρώπινο όπως πάντα, γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Παράδειγμα προς μίμηση για όλους. Συγχαρητήρια για άλλη μια φορά.

Tasos Valmas είπε...

Χριστίνα Γεωργιάδου

Το πασχαλινό σου είναι πανέμορφο, και στις εποχές που ζούμε αφυπνίζει συνειδήσεις. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι τέτοιοι, καλοί, και μ'αρέσει που τους αναδεικνύεις. Να'σαι πάντα καλά να γράφεις τέτοια όμορφα διηγήματα!

Tasos Valmas είπε...

Δήμητρα λέσχη ανάγνωσης

Τάσο, Χρόνια Πολλά.
Ευχαριστώ για το διήγημα.
Είναι ένα διήγημα πάνω στην ανθρωπιά και στη φτώχεια και στα ειλικρινή αισθήματα που χαρακτηρίζουν τα γραπτά σου.
Και για να σου πω την αλήθεια, σήμερα, Δευτέρα του Πάσχα, είχα διάθεση να διαβάσω κάτι ευλαβικά εορταστικό.
Πολύ καλό και μέσα στο πνεύμα των ημερών.

Tasos Valmas είπε...

Μπρίνα Χατζηλεωνίδα

Τάσο αχ το διάβασα πάλι κλαμα αλλα το ευχαριστηθηκα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! μπραβο!!

Tasos Valmas είπε...

Anthi Papou

ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ!!!!!!!!!!!!

Tasos Valmas είπε...

Ειρήνη Ζερμπούλη

Υπέροχο! ζωντανό, τρυφερό καλογραμμένο με συναίσθημα και ανθρώπινη διάθεση! συγχαρητήρια! χρόνια πολλά! πάντα δημιουργικος !!

Tasos Valmas είπε...

Μαριάννα Ανδρέας

Τασο μου καλημερα,
Το διηγημα σου για τον κυρ Παναγιωτη με συγκινησε παρα πολυ. Περα απο τον εξαιρετικο τροπο που γραφεις, η ανθρωπια και η αγαπη που ξεχειλιζει του δινουν μια αλλη, ξεχωριστη διασταση. Σου ευχομαι να συνεχισεις να γραφεις με την ιδια ευαισθησια!

Tasos Valmas είπε...

Ρέα Βιέννη

Υπέροχη η ιστορία σου, μπράβο !!!

Tasos Valmas είπε...

Irene Kontarini Stampoylidou

Υπεροχο,!!!!Συγκινητικο!!! Ανθρωπινο !!! με πολλα συναισθηματα το οποια δυσκολα εκφράζονται σε ενα σχόλιο..Συγχαρητηρια Τασο γι ακομα μια φορα ' πλημμυρισες τις καρδιες μας με πραγματικα και αληθινα συναισθηματα .

Tasos Valmas είπε...

Lina Christou

υπεροχο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Tasos Valmas είπε...

Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Χρόνια πολλά Τάσο ....σ' ευχαριστώ πολύ για το ωραίο διήγημά σου...καλή συνέχεια στις εμπνεύσεις σου !!!

Tasos Valmas είπε...

Κούλα Αδαλόγλου

Αληθώς Ανέστη, Τάσο, και Χρόνια πολλά.

Πολύ ευαίσθητο, ανθρώπινο και επίκαιρο το διήγημά σου. Να είσαι πάντα καλά!

Tasos Valmas είπε...

Λυδία Κατσάρκα

Πολύ ωραίο Τάσο, μου θύμισες τους τσαγκάρηδες που συνεργαζόταν ο πατέρας μου όταν είχε την βιοτεχνία παπουτσιών, θυμάμαι την μυρωδιά της κόλλας και κάτι απίστευτο που έκαναν. Τα καρφάκια όταν δούλευαν οι τσαγκάρηδες, τα κρατούσαν μέσα στο στόμα τους και τα έβγαζαν ένα - ένα για να καρφώσουν τακαουνάκια κλπ. Επίσης θυμάμαι έναν τσαγκάρη, πάντα σοβαρό να δουλεύει μέχρι αυτήν την ηλικία του ήρωα σου...

Tasos Valmas είπε...

Ευγενία Κόρτσαρη

Το διάβασα λίγο νωρίτερα και μου άρεσε πολύ !!!

Tasos Valmas είπε...

AΓAΠHTE MOY ΦIΛE TAΣO,
ME THN EYKAIPIA THΣ ANAΣTAΣHΣ TOY KYPIOY KAI THΣ ONOMAΣTIKHΣ ΣOY ΓIOPTHΣ, ΣOY EYXOMAI MEΣA AΠO THN KAPΔIA MOY XPIΣTOΣ ANEΣTH KAI XPONIA ΠOΛΛA ME YΓEIA, AΓAΠH, EYTYXIA KAI EYHMEPIA ΓIA ΣENA KAI THN OIKOΓENEIA ΣOY!!! NA ΣYNEXIΣEIΣ NA ΠPOΣΦEPEIΣ ΣTOYΣ ΣYNANΘPΩΠOYΣ ΣOY OΠΩΣ KANEIΣ MEXPI ΣHMEPA ME THN IΔIA OPEΞH KAI AΓAΠH KAI NA MAΣ BOHΘAΣ ME TOYΣ TPOΠOYΣ ΣOY NA ΓINOMAΣTE KAΛYTEPOI ANΘPΩΠOI!!!
ME AΓAΠH
ΓPHΓOPHΣ

Tasos Valmas είπε...

Ευχαριστώ για το πανέμορφο και πολύ συγκινητικό διήγημά σου, πολυγραφότατε, φίλτατέ μου
Τα αισθήματα και η εκτίμησή μου είναι φυσικά αμοιβαία .Εύχομαι τα καλύτερα για σένα και την οικογένειά σου.
Ιδιαίτερες ευχές και στην Κλαίρη, την αγαπητή μου μαθήτρια. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

ΦΙΛΟΙ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΗ