Κυριακή, Φεβρουαρίου 27, 2011

Αποκλειστικό NewsIt: To δημόσιο πληρώνει τα ιδιωτικά σχολεία των παιδιών των υπαλλήλων του υπουργείου Εξωτερικών


- Όλοι οι υπάλληλοι του υπουργείου που υπηρετούν σε εσωτερικό και εξωτερικό παίρνουν επίδομα έως 15.000 ευρώ για να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία
- Έγγραφο ντοκουμέντο αποκαλύπτει το NewsIt για τις ασυλόγιστες σπατάλες
- Δαπάνες από 2.000 έως 15.000 ευρώ για κάθε οικογένεια δαπανά το υπουργείο για σπουδές

Εκατομμύρια ευρώ έχει διαθέσει ο κρατικός προϋπολογισμός (δηλαδή η τσέπη των φορολογουμένων) τα τελευταία 16 χρόνια, για να απολαμβάνουν τη φοίτηση στα ακριβότερα αμερικάνικα, βρετανικά και ιταλικά κολέγια, τα παιδιά των υπαλλήλων του υπουργείου Εξωτερικών.

Αφορμή για την έρευνα του NewsIt ήταν ο εντοπισμός πρόσφατης απόφασης του υπουργείου Εξωτερικών την οποία και παραθέτουμε (ημερομηνία 01/02/2011, Αριθμός Πρωτοκόλλου 902), βάσει της οποίας ο Πληρεξούσιος Υπουργός Α, Κων/νος Μπίτσιος (πρέσβης και πρώην κυβερνητικό στέλεχος της ΝΔ) θα λάβει το ποσό των περίπου 8.800 ευρώ «για σχολικά δίδακτρα του έτους 2010-2011».



Ο κ. Μπίτσιος, ο οποίος σήμερα είναι ο Διευθυντής του ιδιαίτερου γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια, μας επιβεβαίωσε το γεγονός διευκρινίζοντας πως, βάσει του νόμου που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια, αυτή η οικονομική συνεισφορά δεν αφορά μόνο τον ίδιο, αλλά όλους τους υπαλλήλους του υπουργείου Εξωτερικών.

Το παράδοξο είναι πως, ενώ το συγκεκριμένο κονδύλι διατίθεται για τους υπαλλήλους της κεντρικής υπηρεσίας του υπουργείου, έχει σταματήσει να χορηγείται στους διπλωμάτες που εργάζονται στο εξωτερικό, για τους οποίους ξεκίνησε η καταβολή του στις περιπτώσεις όπου στις χώρες που υπηρετούσαν, δεν υπήρχαν ελληνικά σχολεία και άρα τα παιδιά τους θα έπρεπε να φοιτήσουν σε κάποιο ξενόγλωσσο, ιδιωτικό σχολείο. Την πληροφορία μας επιβεβαίωσε ο πρέσβης ε.τ και βουλευτής του ΛΑΟΣ, Γιώργος Γεωργίου.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που μας έδωσε το υπουργείο Εξωτερικών, μόνο οι υπάλληλοι της κεντρικής υπηρεσίας ανέρχονται σε 1.173, ενώ τα δίδακτρα που πληρώνει το υπουργείο Εξωτερικών σε ποσοστό τουλάχιστον 50%, κυμαίνονται από 2.500 έως 12.000 ευρώ ανά οικογένεια.

Επομένως, μπορεί κανείς να καταλάβει πόσα «κολεγιόπαιδα» έθρεψε και εξακολουθεί να θρέφει το κράτος, δηλαδή ο λαός, που στερείται πλέον τα πάντα για να πληρώνει τις πολυτέλειες των εχόντων…

Πηγή: http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=66502&catid=3

Τρίτη, Φεβρουαρίου 22, 2011

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 17, 2011

Δέκα χρόνια μετά το πρώτο Ανθρώπινο Γονιδίωμα, η επανάσταση ακόμα αργεί



Ουάσινγκτον
Μια δεκαετία συμπληρώνεται την Τρίτη 15 Φεβρουαρίου από την ολοκλήρωση της πρώτης ανθρώπινης γενετικής αλληλουχίας. Στα χρόνια που πέρασαν όμως, η ιατρική δεν έχει αλλάξει στην καθημερινή πράξη -κανείς εξάλλου δεν θα έπρεπε να περιμένει κάτι τέτοιο, επισημαίνει ένας από τους επικεφαλής της προσπάθειας. Άλλοι, όμως, δηλώνουν απογοητευμένοι.

«Η γενωμική είναι μια επιστήμη της πληροφορίας, και σήμερα έχουμε πλέον υπερφόρτωση πληροφοριών» σχολιάζει ο Έρικ Γκριν του αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας Ανθρώπινου Γονιδιώματος, το οποίο έπαιξε ηγετικό ρόλο στην διεθνή, πολυετή προσπάθεια.

«Η ικανότητά μας να παράγουμε αυτή την πληροφορία έχει ξεπεράσει την ικανότητά μας να την αναλύουμε» εξηγεί στο Reuters.

Οι επιστήμονες έχουν μεν συγκεντρώσει πολύτιμα δεδομένα, «αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα θεραπεύσουμε τον κόσμο ή θα αλλάξουμε την κλινική πράξη τα επόμενα δέκα χρόνια» προειδοποιεί.

Δύσκολο παζλ

Τη δεκαετία που πέρασε πολυάριθμες γενετικές μελέτες έχουν δείξει ότι πολλές ασθένειες και διαταραχές -από την παχυσαρκία και το διαβήτη μέχρι την κατάθλιψη και τον καρκίνο- δεν προκαλούνται από μεμονωμένα ελαττωματικά γονίδια.

Αντίθετα, οφείλονται σε περίπλοκες αλληλεπιδράσεις ανάμεσα σε δεκάδες γονίδια και το περιβάλλον. Και αυτό σημαίνει ότι η ριζική αντιμετώπιση αυτών των ασθενειών δεν θα είναι εύκολη υπόθεση.

Ο Δρ Γκριν επισημαίνει πάντως ότι έχουν υπάρξει και ορατά οφέλη. Για παράδειγμα, η γενετική εξέταση Oncotype DX, προϊόν της εταιρείας Genomic Health Inc., αναγνωρίζει τους ασθενείς με καρκίνο του μαστού που είναι απίθανο να ωφεληθούν από τη χημειοθεραπεία.

«Αυτά που θα μάθουμε για τον καρκίνο την επόμενη δεκαετία θα αλλάξουν την Ογκολογία» προβλέπει ο ερευνητής.

Αναφέρεται επίσης σε ασθένειες όπως η νόσος του Κρον στο πεπτικό σύστημα, για την οποία έχουν εντοπιστεί δεκάδες γονίδια που δημιουργούν προδιάθεση.

Παρόλα αυτά, «θεμελιώδεις βελτιώσεις στην αποτελεσματικότητα της περίθαλψης δεν μπορούν ρεαλιστικά να αναμένονται για πολλά ακόμα χρόνια» γράφει ο Δρ Γκριν σε αφιέρωμα του περιοδικού Nature. Ανάλογο αφιέρωμα δημοσιεύει και το Science.

Απογοήτευση

Στις 15 Φεβρουαρίου του 2001, οι υπεύθυνοι του Προγράμματος Ανθρώπινου Γονιδιώματος ανακοίνωσαν ότι κατάφεραν να διαβάσει ένα προς ένα τα τρία δισεκατομμύρια γράμματα στο ανθρώπινο DNA -μια τεράστια ακολουθία των βάσεων A, T, C, G.

Όμως, η διεθνής ερευνητική κοινοπραξία του Προγράμματος είχε χάσει την κούρσα για την πρωτιά. Η πρώτη πλήρης αλληλουχία του ανθρώπινου DNA είχε ολοκληρωθεί λίγο νωρίτερα από τη Celera Genomics, την εταιρεία του πρωτοπόρου αλλά αμφιλεγόμενου ερευνητή Κρεγκ Βέντερ.

Σε περσινή του συνέντευξη στην εκπομπή 60 Minutes του CBS, ο Βέντερ δήλωνε «απογοητευμένος» από την πρόοδο που έχει σημειωθεί στο μεσοδιάστημα.

«Νόμιζα ότι θα φτάναμε εκεί [στην επανάσταση] ταχύτερα. Έχω μείνει έκπληκτος από την απουσία ερευνών στο ανθρώπινο γονιδίωμα» παραδέχτηκε ο Βέντερ. Θεωρεί μάλιστα ότι το Πρόγραμμα Ανθρώπινου Γονιδιώματος είχε «υπερεκτιμηθεί» και κόστισε αδίκως «δισεκατομμύρια δολάρια» στους Αμερικανούς φορολογούμενους.

Σε ερώτηση για το πού οφείλεται η καθυστέρηση στην πρόοδο, ο Βέντερ εκτίμησε ότι μέρος του προβλήματος είναι η διάθεση υπερβολικών κονδυλίων στην έρευνα για τη «βιολογία του ζωολογικού κήπου»: την ανάλυση των γονιδιωμάτων πολλών διαφορετικών ζώων, με την ελπίδα ότι η μελέτη τους θα αποκαλύψει στοιχεία για τις ανθρώπινες ασθένειες.

Νέες τεχνολογίες

Οι σημαντικές ανακαλύψεις μπορεί να μην έρχονται με τον ρυθμό που θα θέλαμε, ωστόσο νέα γενετικά εργαλεία έχουν ήδη αρχίσει να επιταχύνουν την έρευνα.

Σημαντικός είναι ο ρόλος των μηχανημάτων που «διαβάζουν» το DNA και δίνουν την τελική αλληλουχία. Εταιρείες όπως οι Illumina, Life Technologies και Roche αναπτύσσουν νέα μοντέλα που ρίχνουν δραστικά το κόστος και αυξάνουν εντυπωσιακά την ταχύτητα.

Αυτό σημαίνει ότι οι ερευνητές θα μπορούν να συγκρίνουν τα γονιδιώματα πολλών διαφορετικών ανθρώπων, αντί να περιορίζονται στη μία και μοναδική αλληλουχία που δημοσιεύτηκε πριν από δέκα χρόνια.

Εκτός όμως από τα νέα μηχανήματα, οι γενετιστές έχουν πλέον στη διάθεσή τους νέα είδη ερευνητικών πρωτοκόλλων.

Μια σημαντική νέα τεχνική είναι για παράδειγμα οι μελέτες «γενωμικού συσχετισμού» (GWA), οι οποίες εξετάζουν χιλιάδες σημεία του γονιδιώματος σε χιλιάδες ανθρώπους ταυτόχρονα, προκειμένου να εντοπίζουν μεταλλάξεις που σχετίζονται με ασθένειες.

Ακόμα και με τη βοήθεια των νέων εργαλείων, πάντως, η εξερεύνηση αυτών των ωκεανών πληροφορίας σίγουρα θα απαιτήσει χρόνο.

Newsroom ΔΟΛ

http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231078560

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 16, 2011

ΚΕΠΕΠ ΛΕΧΑΙΝΩΝ Η ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ


Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

http://www.enet.gr/?i=gourmet.el.ellada&id=251922


Πάνω από τριάντα αθώες παιδικές ψυχές με ειδικές ανάγκες έχουν «δραπετεύσει», από το 1988 μέχρι σήμερα, από το «κολαστήριο» του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών Ηλείας, αθόρυβα χωρίς οι αρμόδιοι να δημοσιοποιήσουν τα αίτια και τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου τους. Και όσες φορές ο θάνατος πήρε δημοσιότητα και έγινε αντικείμενο δημοσιογραφικής έρευνας, αποκαλύφθηκαν το δράμα που βιώνουν οι περιθαλπόμενοι στο ίδρυμα και η αναλγησία των αρμοδίων.

Τον Μάιο του 2006 η «Ε» αποκάλυψε τον φριχτό θάνατο ενός 15χρονου αγοριού που φιλοξενούνταν στο ΚΕΠΕΠ. Το παιδί βρέθηκε νεκρό στο κρεβάτι του και, σύμφωνα με την έκθεση νεκροψίας-νεκροτομής, ο θάνατός του προήλθε από πνιγμό λόγω της απόφραξης του λάρυγγά του από σπόγγο! Στο στομάχι του νεκρού παιδιού βρέθηκαν κομμάτια από αφρολέξ, σπάγγοι και μικρά σύρματα! Για εκείνο το περιστατικό παραπέμφθηκαν σε δίκη στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αμαλιάδας συνολικά είκοσι τρεις εργαζόμενοι με την κατηγορία της «ανθρωποκτονίας από αμέλεια περισσότερων προσώπων». Η εκδίκαση της υπόθεσης δεν έχει γίνει ακόμη καθώς η δίκη έχει αναβληθεί.

25 σε δίκη

Στις 7/9/2005 βρέθηκε στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών κακοποιημένο με κάταγμα στον μηρό ένα κοριτσάκι αλβανικής καταγωγής. Η ΕΔΕ που ακολούθησε δεν επέρριψε ευθύνες. Ομως η Δικαιοσύνη παραπέμπει σε δίκη συνολικά είκοσι πέντε άτομα με τις κατηγορίες της σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεους κατά συρροή και μη και παράβαση καθήκοντος. Η εκδίκαση της υπόθεσης δεν έχει γίνει ακόμη καθώς η δίκη έχει αναβληθεί.

Αλλη μία δίκη σε βάρος δύο πρώην διοικητών του ιδρύματος και δύο στελεχών της διοίκησης για παράβαση καθήκοντος κατ' εξακολούθηση βρίσκεται ακόμη σε εκκρεμότητα. Η υπόθεση αφορά την άθλια εικόνα που παρουσίαζε το ίδρυμα σε όλα τα επίπεδα από το 2006 μέχρι το 2009 με βάση τις «εκθέσεις-φωτιά» της Διεύθυνσης Υγείας και Πρόνοιας, και συγκεκριμένα του Τμήματος Δημόσιας Υγιεινής και Υγειονομικού Ελέγχου, που συντάχθηκαν έπειτα από αυτοψία ειδικών υπαλλήλων στις 13/4/2007 και 1/4/2009.


«Πολλές φορές η τροφή σπρώχνεται μέσα στο στόμα τους»
Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

Η έκθεση της Αγγλίδας φυσιοθεραπεύτριας, αποφοίτου του Πανεπιστημίου Κάρντιφ, που εργάστηκε ως εθελόντρια στο Κέντρο Περίθαλψης Παίδων (ΚΕΠΕΠ) από τις 26 Ιουλίου έως και τις 18 Δεκεμβρίου 2009. Η ίδια, για λόγους σεμνότητας αλλά και επαγγελματικής ευσυνειδησίας, ζήτησε να μη δημοσιευτεί το όνομά της (τα στοιχεία της είναι στη διάθεση της εφημερίδας)

Κατά τη διάρκεια της εθελοντικής μου εργασίας στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών στην Ελλάδα, σοκαρίστηκα από το μέγεθος του πόνου των παιδιών, πόνος που πιστεύω ότι μπορεί να εξαλειφθεί σε μια ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα.

Το ΚΕΠΕΠ έχει τρεις ορόφους για τα παιδιά, στο ισόγειο βρίσκονται αυτά με τα λιγότερα κινητικά προβλήματα και οι άλλοι δύο όροφοι είναι για τα παιδιά που βρίσκονται μέσα σε κλουβιά ή είναι δεμένα στα κρεβάτια τους.

Η καθημερινότητα στο ισόγειο ξεκινά με ένα υποτιμητικό γδύσιμο για όλα τα παιδιά, μαζί, στο διάδρομο, για να κάνουν ένα σύντομο ντους (συνήθως πλένονται μόνο 3 φορές την εβδομάδα) και το υπόλοιπο πρωινό μένουν μέσα στο κοινό σαλόνι. Πρόκειται για μια μεγάλη αίθουσα, με μοκέτα και τοίχους βαμμένους με αδιάφορα χρώματα- υπάρχει μία τηλεόραση, δεν υπάρχουν καρέκλες, παιχνίδια ή κάτι που να προσφέρει ερεθίσματα. Κάθε μέρα οι εργαζόμενοι αλλάζουν εκεί τις πάνες των παιδιών- όλα μαζί χωρίς καμία ιδιωτικότητα.

Σε ξύλινα κλουβιά

»Στους άλλους δύο ορόφους υπάρχουν παιδιά που έχουν διάφορα προβλήματα- από αυτισμό και σύνδρομο Ντάουν, παράλυση, εγκεφαλικές βλάβες και γενετικά προβλήματα. Τα παιδιά που έχουν κάποια κινητική δυνατότητα βρίσκονται μέσα σε ξύλινα κλουβιά με μόνο ένα στρώμα.

Ορισμένα από αυτά είναι αυτιστικά ή έχουν δυσκολίες οράσεως, παρ' όλα αυτά όμως κάποια έχουν συνείδηση και κατανοούν. Οταν αναγκάζονται να ζουν σε αυτές τις συνθήκες συχνά χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο ή ξεριζώνουν τα μαλλιά τους (ένδειξη σοβαρού ψυχολογικού τραύματος στα παιδιά). Συχνά ακούγεται μουσική από το ραδιόφωνο, που αποτελεί ένα κάποιο ερέθισμα, αλλά τα δωμάτια είναι γυμνά και πολύ ζεστά το καλοκαίρι.

Τα περισσότερα παιδιά παραμένουν στα κρεβάτια τους 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, εκτός από την ώρα που βρίσκονται στο ντους ή είναι τυχερά και τα επιλέγουν οι εθελοντές για να παίξουν μαζί τους.

Ορισμένα από τα παιδιά μασούν τα ρούχα τους και δαγκώνουν τα χέρια τους. Αυτό έχει αποτέλεσμα να τα δένουν στα κρεβάτια τους για να αποφευχθεί ο αυτοτραυματισμός- βέβαια έτσι προκαλούνται πληγές στα δεμένα άκρα. Ως θεραπεύτρια θεωρώ ότι αυτές οι συνθήκες δεν είναι μόνο μη αποδεκτές αλλά και ηθικά απαράδεκτες.

Τρώνε πολύ βιαστικά

»Τα απογεύματα στο ΚΕΠΕΠ είναι πολύ ήσυχα καθώς τα παιδιά είτε υποτίθεται ότι κοιμούνται ή μένουν στα δωμάτιά τους. Καθώς προχωρεί η μέρα, τα περισσότερα μεταφέρονται στο άχαρο σαλόνι μέχρι να φτάσει η ώρα του ύπνου. Τρώνε μεσημεριανό και βραδινό πολύ βιαστικά. Τα παιδιά έχουν διαφορετικά σωματικά και νοητικά προβλήματα, όμως και τα 75 βρίσκονται στο ίδιο ίδρυμα, στο οποίο εργάζονται ένας γιατρός, δύο φυσιοθεραπευτές και τρεις θεραπευτές.

Ως φυσιοθεραπεύτρια, έχω μάθει και το πιστεύω ότι η φυσιοθεραπεία είναι μια διαδικασία που προωθεί, διατηρεί και αποκαθιστά τη φυσική, ψυχολογική και κοινωνική βελτίωση των ανθρώπων, ανάλογα με τις διαφορές τις υγείας τους. Και τα 75 παιδιά στο ΚΕΠΕΠ θα ήταν καλύτερα αν έκαναν φυσιοθεραπεία.

Λίγα "τυχερά" παιδιά κάνουν ημίωρες συνεδρίες φυσιοθεραπείας την εβδομάδα, αλλά αυτό εξαρτάται από το εάν οι θεραπευτές επιθυμούν να εργαστούν με τα παιδιά και εάν οι εθελοντές θα τα πάνε στους θεραπευτές. Είναι απαράδεκτο ότι μόνο το 16% των παιδιών κάνουν φυσιοθεραπεία.

Φυσιοθεραπείες

»Η φυσιοθεραπεία που παρέχεται, δεν χαρακτηρίζεται από συμπόνια (αναγνώριση δηλαδή του παιδιού ως ανθρώπινου όντος), παραγωγικότητα και ενθάρρυνση. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας δεν υπάρχει και πολλή δραστηριότητα. Τα λίγα επιλεγμένα παιδιά, κάνουν θεραπεία μερικές φορές την εβδομάδα. Εχει παρατηρηθεί ότι μερικές φορές οι θεραπευτές βλέπουν τηλεόραση ή μαγειρεύουν για τον εαυτό τους ενώ τα παιδιά κάθονται μόνα τους στις καρέκλες. Ορισμένες φορές ζητείται από τα παιδιά να παίξουν με ένα παζλ ή να κάνουν μια ζωγραφιά αλλά δεν υπάρχουν προγραμματισμένες δραστηριότητες.

Το περιβάλλον στο οποίο εργάζονται οι θεραπευτές είναι ένα μικρό ασφυκτικό δωμάτιο στο οποίο βρίσκονται ένα τραπέζι και εξαρτήματα που βρίσκεις συνήθως στις κουζίνες, αντικείμενα που δεν αρμόζουν σε χώρο θεραπείας. Εχει παρατηρηθεί επίσης ότι πολλές φορές οι συνεδρίες ακυρώνονται για άγνωστους λόγους.

Δεν ασχολούνται μαζί τους

»Παιδιά με τόσο σοβαρές αναπηρίες χρειάζονται εντατική θεραπεία, και όμως τελικά τα παιδιά με τις λιγότερες ανάγκες είναι αυτά που κάνουν θεραπεία στο ΚΕΠΕΠ. Πιστεύω ότι η λύση είναι μεγαλύτερη επιμόρφωση και βελτίωση στους τρόπους διοίκησης στο ΚΕΠΕΠ, ώστε να παρέχεται ποιοτική φροντίδα. Κατά βάσιν το προσωπικό είναι καλοί άνθρωποι, αλλά το κέντρο μπλοκάρει με τις διαδικασίες και τη ρουτίνα (γραφειοκρατία) που σε καμία περίπτωση δεν αντανακλούν τα δικαιώματα και τις ανάγκες των συγκεκριμένων παιδιών.

Τα προβλήματα πολλών παιδιών έχουν χειροτερεύσει γιατί κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί τους. Το κέντρο χαρακτηρίζεται από την έλλειψη δημιουργικότητας και καινοτομίας, έχει ελάχιστους πόρους και τα παιδιά είναι σοβαρά παραμελημένα για μεγάλες περιόδους, γεγονός που επιδεινώνει την κατάστασή τους.

Οι εργαζόμενοι φοβούνται τα ατυχήματα σε τέτοιο βαθμό ώστε αυτός ο φόβος κυριαρχεί και μπαίνει σε δεύτερη μοίρα η φυσική και η πνευματική υγεία των παιδιών. Γνωρίζω ότι η θεραπεία δεν μπορεί να τα γιατρέψει, αλλά μπορεί να τους προσφέρει καλύτερη ποιότητα ζωής - ακόμη και η προσπάθεια να μη χειροτερεύσει η κατάστασή τους και να ζουν με άνεση θα ήταν ένα σημαντικό βήμα.

Ελλειψη προσωπικού

»Η δουλειά της νοσοκόμας στο ΚΕΠΕΠ είναι πολύ δύσκολη -πολλές ώρες και πολλές δουλειές. Υπάρχει έλλειψη προσωπικού και αυτό συνεπάγεται ότι οι δουλειές είναι πολλές και δεν ολοκληρώνονται εύκολα. Οι νοσοκόμες, φαίνεται ότι, δεν έχουν κίνητρα και απλώς παρέχουν τις βασικές φροντίδες καθαρισμού των παιδιών, χωρίς να τους δείχνουν συμπάθεια ή να σέβονται την αξιοπρέπειά τους. Οταν οι βασικές δουλειές τελειώσουν, το προσωπικό επιστρέφει στα δωμάτιά τους και βλέπουν τηλεόραση, ενώ τα παιδιά δεμένα στα κρεβάτια τους κοιτάζουν τους τοίχους. Δεν υπάρχουν κίνητρα για το προσωπικό και καμία επαγγελματική εξέλιξη. Από το ΚΕΠΕΠ λείπουν η ενέργεια, η αγάπη και η ανθρωπιά, όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους ίδιους τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί, και αυτή η κατάσταση έχει φυσικά αντίκτυπο στα παιδιά.

Συνεχή κατάγματα

»Ενα από τα παραδείγματα που θλίβει τους εθελοντές είναι αυτό ενός 9χρονου κοριτσιού. Υποφέρει από οστεοπόρωση- τα κόκαλά της είναι εύθραυστα και έχουν σπάσει αρκετές φορές. Το προσωπικό φοβάται τόσο πολύ ότι αυτό θα συμβεί και πάλι ώστε έχουν τοποθετήσει το παιδί ανάσκελα δεμένο σε ένα κλουβί, με τα χέρια του δεμένα στις δύο πλευρές του κλουβιού. Στους εθελοντές δεν επιτρέπεται να τη βγάλουν από το κλουβί και ποτέ δεν παίζει ούτε και βγαίνει από το κτίριο. Είναι ένα παιδί γεμάτο αγάπη που υποφέρει, αλλά γελά και ανταποκρίνεται όταν χοροπηδάμε μπροστά από το κλουβί της- δυστυχώς όμως αυτή είναι η μόνη ευχαρίστηση που μπορεί να αντλήσει για λίγα λεπτά κάθε μέρα. Ενα απλό αλλά σημαντικό βήμα για τη βελτίωση της καθημερινότητάς της θα είναι να υπάρχει μια τέτοια δραστηριότητα κάθε μέρα.

Με σύνδρομο Ντάουν

»Αλλο παράδειγμα είναι αυτό ενός νεαρού άνδρα (24 ετών) που έχει σύνδρομο Ντάουν και εγκεφαλικές βλάβες. Λόγω της κατάστασής του και της έλλειψης θεραπείας δεν μπορεί να στηριχθεί στα πόδια του - έχουν εξασθενήσει οι αστράγαλοι. Ομως, με βοήθεια μπορεί να περπατήσει και το χαμόγελό του όταν τα καταφέρνει είναι το πιο ξεκάθαρο σημάδι ότι μπορεί να πετύχει πράγματα και να βελτιωθεί. Οι φυσιοθεραπευτές δεν είναι βέβαιοι εάν θα πρέπει να επιτρέψουν στους εθελοντές να τον βοηθούν να περπατά, λόγω της αστάθειας. Κι όμως μια απλή διαδικασία, με χρήση ειδικών παπουτσιών για να σταθεροποιηθούν οι αστράγαλοί του, θα είχε αποτέλεσμα να μπορεί να περπατά σταδιακά μόνος του με ασφάλεια.

Οι θεραπευτές αναφέρουν ότι αυτό το παιδί περιμένει για ραντεβού σε νοσοκομείο για περισσότερο από ένα χρόνο. Δεν μοιάζει κανείς να βιάζεται ώστε να αποκτήσει ειδικά παπούτσια ή να κάνει φυσιοθεραπεία. Πώς θα καλυφθούν οι βασικές ανάγκες του παιδιού, και τα δικαιώματά του, ώστε να μπορεί να βαδίσει και να πετύχει ακόμη περισσότερα;

Δυνατότητες βελτίωσης

»Πολλά από τα «παιδιά» είναι πάνω από 20 χρόνων και οι πιθανότητες βελτίωσης φθίνουν με την ηλικία. Κι όμως υπάρχουν δυνατότητες για βελτίωση της καθημερινότητάς τους, και για να διασφαλιστεί ότι η κατάσταση των πιο νέων παιδιών βελτιώνεται. Για παράδειγμα, πολλά παιδιά μπορούν να χρησιμοποιούν τα χέρια τους και με ειδική θεραπεία θα μπορούν να κάνουν κάποια πράγματα, όπως να τρώνε μόνα τους και να βγάζουν τα έντομα από το πρόσωπό τους. Ορισμένα μπορούν να κινούν σε κάποιο βαθμό τα πόδια τους και με θεραπεία θα μπορούν να κινούνται ή να μην πονούν τόσο, και γενικά να βελτιωθεί η ζωή τους.

Χωρίς παιχνίδι

»Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι υπάρχουν ελάχιστα ή σχεδόν καθόλου ερεθίσματα για τα παιδιά. Τι είδους ζωή είναι αυτή χωρίς παιχνίδι, ερεθίσματα, αλληλεπίδραση και προσωπική ικανοποίηση; Τα δωμάτια είναι βαρετά και στα παιδιά δεν επιτρέπεται να έχουν τα δικά τους πράγματα και παιχνίδια. Ο χρόνος με τους εθελοντές είναι το μόνο τους "παιχνίδι". Ακόμη και αυτό είναι περιορισμένο. Ως εθελοντές έχουμε περιορισμένους πόρους και χώρους. Για το καλοκαίρι, υπάρχει ένας χώρος εξωτερικός, στον οποίο υπάρχουν κούνιες. Για τους πιο κρύους μήνες, υπάρχει ένα δωμάτιο στο οποίο χωρούν το πολύ 6 άτομα τη ίδια στιγμή.

Λίγα μολύβια και χαρτιά, λίγα παζλ, από τα οποία λείπουν τα πιο πολλά κομμάτια, ορισμένα τουβλάκια και κάποια παιχνιδάκια, που αγόρασαν με δικά τους χρήματα οι εθελοντές. Το ίδρυμα έχει κάποια παιχνίδια, αλλά είτε είναι σπασμένα είτε τους λείπουν οι μπαταρίες. Ενα από τα βασικά προβλήματα είναι η έλλειψη χρημάτων, που δεν επιτρέπει την αγορά αντικειμένων και παιχνιδιών, τα οποία απαιτούνται για τις δραστηριότητες. Δεν θα έριχνε και έξω τον προϋπολογισμό η πρόβλεψη για βασικά πράγματα που θα έδιναν ερεθίσματα στα παιδιά.

Αγνοια για τη δουλειά τους

»Αλλο ένα θέμα είναι η άγνοια για το ΚΕΠΕΠ και τη δουλειά τους. Ακόμη και οι ντόπιοι, που ζουν 5 λεπτά μακριά από το ίδρυμα, γνωρίζουν ελάχιστα γι' αυτό. Οι Ελληνες σοκάρονται πραγματικά όταν μαθαίνουν για τις συνθήκες στο ορφανοτροφείο και μου έχουν πει ότι το θέμα του ΚΕΠΕΠ και όλα τα αρνητικά του προβάλλονται από τα Μέσα, κι όμως φαίνεται ότι οι ελληνικές αρχές δεν κάνουν τίποτε. Αυτά τα παιδιά δεν έχουν κανέναν που θα νοιαστεί για τα δικαιώματά τους. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό για τους ανθρώπους να γνωρίζουν τι συμβαίνει και να παίρνουν θέση ώστε να βελτιώνονται οι ζωές αυτών των παιδιών. Δεν μπορώ να συνεχίσω αυτό το εγχείρημα ξέροντας ότι αυτά τα παιδιά είναι εδώ και δεν έχουν τίποτε, ενώ υπάρχουν άλλα στη γειτονιά που έχουν τα πάντα και δεν γνωρίζουν τίποτε για αυτά που είναι εδώ.

Δεν μπορώ να συνεχίσω την επαγγελματική μου καριέρα γνωρίζοντας ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν τίποτε, ενώ υπάρχουν άλλοι που θα ήθελαν να βοηθήσουν εάν ήταν ενήμεροι για την κατάσταση. Πώς μπορεί μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, υποτίθεται αναπτυγμένη, να επιτρέπει τέτοιες συνθήκες;

Στερούνται το βασικό σεβασμό

»Και αυτό που ρωτάμε είναι: τι θα γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση στο ΚΕΠΕΠ; Αυτά τα παιδιά στερούνται το βασικό σεβασμό που αρμόζει σε όλα τα όντα. Καταπατούνται τα δικαιώματά τους, όπως αυτά ορίζονται από τη Συνθήκη της UNICEF για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Το γεγονός ότι έχουν σωματική και πνευματική αναπηρία δεν συνεπάγεται ότι δεν έχουν δικαίωματα στις βασικές ανθρώπινες ανάγκες, στην ιδιωτικότητα, στη χαρά και στο παιχνίδι. Πρώτον και κύριον αυτά τα παιδιά χρειάζονται τα βασικά σε θέματα διατροφής, ένδυσης, παιχνιδιού.

Η βιασύνη είναι αυτό που χαρακτηρίζει το φαγητό τους και το γεγονός ότι πολλές φορές η τροφή σπρώχνεται μέσα στο στόμα τους.

Τα ρούχα είναι κοινά, τα παιδιά δεν έχουν δικά τους. Το νερό δίνεται συγκεκριμένες ώρες εκτός και αν κάποια παιδιά μπορούν να εκφράσουν τις ανάγκες τους. Τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν εκπαιδευτεί για να πηγαίνουν στην τουαλέτα και φορούν δύο πάνες ταυτόχρονα για να αποφεύγεται το συχνό άλλαγμα- αυτές οι πάνες συνήθως «πνίγουν» τα μικρότερα παιδιά. Εάν τα παιδιά δεν μπορούν να απολαμβάνουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, πώς θα μπορέσουν να προοδεύσουν ως ανθρώπινα όντα και να απολαύσουν τη ζωή τους.

Πώς γίνεται σε μια ευρωπαϊκή χώρα, τον 21ο αιώνα, παιδιά με προβλήματα υγείας να στερούνται τα βασικά δικαιώματα για μια καλή ζωή; Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι πάνω από όλα ανθρώπινα όντα με δικαιώματα και επιθυμίες, είναι παιδιά που θα πρέπει να μπορούν να προσμένουν ένα καλύτερο μέλλον».

Τρίτη, Φεβρουαρίου 15, 2011

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2010



Στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το έργο της με τίτλο «Σμιθ» απονεμήθηκε το βραβείο μυθιστορήματος των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2010. Μεγάλο βραβείο Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στην Κική Δημουλά για το σύνολο του έργου της.

Από την επόμενη χρονιά ο τρόπος απονομής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας θα αλλάξει, σύμφωνα με νομοθεσία που προώθησε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

Τα βραβεία έχουν ως εξής:

* Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας: Στην Κική Δημουλά για το σύνολο του έργου της
* Βραβείο Περιοδικού: Εξ ημισείας στα περιοδικά «Το Δέντρο» και «Διαβάζω» για τη συμβολή τους στην προβολή και διάδοση της ελληνικής λογοτεχνίας.
* Βραβείο Ποίησης: Στον Παντελή Μπουκάλα για το έργο του με τίτλο «Ρήματα», εκδόσεις Άγρα.
* Βραβείο Διηγήματος: Στον Παναγιώτη Κουσαθανά για το έργο του με τίτλο «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν με ερωτηματικό», εκδόσεις Ίνδικτος.
* Βραβείο Μυθιστορήματος: Στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το έργο της με τίτλο «Σμιθ», εκδόσεις Πόλις.
* Βραβείου Δοκιμίου - Κριτικής: Στον Άγγελο Χανιώτη για το έργο του με τίτλο «Θεατρικότητα και δημόσιος βίος στον ελληνιστικό κόσμο», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
* Βραβείο Χρονικού - Μαρτυρίας: Στο Γιώργο Βέη για το έργο του με τίτλο «Από το Τόκιο στο Χαρτούμ: Μαρτυρίες, συνδηλώσεις», εκδόσεις Κέδρος.

Από του χρόνου αλλάζει ο τρόπος απονομής των βραβείων: για πρώτη φορά καθορίζεται χρόνος έναρξης των εργασιών των κριτικών επιτροπών (Μάιος), χρόνος ανακοίνωσης βραχειών λιστών (Οκτώβριος) και χρόνος ανακοίνωσης (Νοέμβριος) και απονομής (Δεκέμβριος).

Ακόμα θεσπίστηκαν και πέντε νέα λογοτεχνικά βραβεία: Πρωτοεµφανιζόµενου Συγγραφέα (έως 35 ετών), Εφηβικού/Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, Εικονογραφηµένου Παιδικού Βιβλίου, Μετάφρασης έργου της αρχαίας ελληνικής γραµµατείας στα νέα ελληνικά, Ειδικό Θεµατικό Βραβείο για βιβλίο που προάγει τον διάλογο για ευαίσθητο κοινωνικό ζήτηµα.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Κυριακή, Φεβρουαρίου 13, 2011

ΦΙΛΟΙ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΗ