Πέμπτη, Οκτωβρίου 06, 2011

Έφυγε από τη ζωή ο ιδρυτής της Apple Στιβ Τζομπς

Κουπερτίνο
Πέθανε σε ηλικία 56 ετών ο συνιδρυτής και πρώην διευθύνων σύμβουλος της Apple Στιβ Τζομπς, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο και άλλα προβλήματα υγείας.

Ο θάνατός του ανακοινώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης (ώρα Ελλάδος) από την Apple.

Εμβληματική προσωπικότητα της Silicon Valley, ο Στιβ Τζομπς υπήρξε ο εμπνευστής των υπολογιστών Macintosh, του iPod, του iPhone και του iPad, φέρνοντας επανάσταση στο χώρο της υψηλής τεχνολογίας.


Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1955 στο Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνια. Ο Πωλ και η Κλάρα Τζομπς δεν είναι οι αληθινοί γονείς του, αλλά εκείνοι που τον υιοθέτησαν.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του ο Στιβ Τζομπς προτιμούσε να κάνει παρέα με μεγαλύτερούς του. Ένας από τους μεγαλύτερους σε ηλικία φίλος του, εξοικειωμένος με τις σύγχρονες τεχνολογίες, θα τον έφερνε σε επαφή με έναν νέο μαγικό κόσμο.

Σε νεαρή ηλικία πέρασε ένα καλοκαίρι σε μία φάρμα που καλλιεργούσε μήλα. Τότε αποφάσισε πως αν κάποτε έφτιαχνε μια τεχνολογική εταιρεία, θα την ονόμαζε Apple.

Το 1972 ο Τζομπς γράφτηκε στο Ρηντ Κόλετζ, στο Όρεγκον, αλλά εγκατάλειψε τις σπουδές μετά από έξi μήνες για να δουλέψει για λίγο στην Ατάρι σαν σχεδιαστής ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Σύντομα τα εγκατέλειψε όλα και έφυγε για την Ινδία, προκειμένου να βρει το νόημα της ζωής.

Επέστρεψε στην Καλιφόρνια, όπου είχε την ιδέα της εμπορικής εκμετάλλευσης μιας εφεύρεσης που έφτιαξε ο φίλος του Στιβ Βόζνιακ. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η Apple το 1975. Η εταιρεία θα κυκλοφορούσε σύντομα τον πρώτο της υπολογιστή.

Η συνέχεια της ιστορίας του Τζομπς αποτελεί μια σειρά από θαυμαστές καινοτομίες μέχρι να φτάσει στην έκδοση του Macintosh.

Το 1985 ο Τζομπς εγκατέλειψε την Apple και πούλησε όλες τις μετοχές του κρατώντας συμβολικά μόνο μία.

Ο Τζομπς ήταν ο άνθρωπος που έσωσε μια σχεδόν χρεοκοπημένη Apple με την επιστροφή του στα ηνία της εταιρείας το 1996 (απουσίαζε για σχεδόν μια δεκαετία μετά την εκδίωξή του το 1985) και την κατέστησε σε 15 χρόνια τη μεγαλύτερη εταιρεία παγκοσμίως σε χρηματιστηριακή αξία.
Το 2004 ο Στιβ Τζομπς είχε ανακοινώσει ότι πάσχει από καρκίνο του παγκρέατος.
Τον περασμένο Αύγουστο παραιτήθηκε από διευθύνων σύμβουλος της μεγαλύτερης εταιρείας τεχνολογίας στον κόσμο, δίνοντας τα ηνία στον νυν επικεφαλής της Apple Τιμ Κουκ.
Ο Τζομπς, που έδωσε μάχη με μία σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος, υπήρξε η ψυχή της Apple που μαζί με την Exxon Mobil συγκαταλέγεται στις δύο κορυφαίες εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών με τη μεγαλύτερη αξία.
Δικό του υπήρξε και το επιτυχημένο κινηματογραφικό στούντιο, Pixar, το οποίο αγόρασε από τον Τζορτζ Λούκας, το ανέδειξε και το πούλησε αργότερα στην Disney.
O Τζομπς είχε την πρώτη και την τελευταία λέξη όσον αφορά το σχεδιασμό των συσκευών και την αίσθηση που δίνουν, πιστεύοντας ότι «η τεχνολογία από μόνη της δεν αρκεί».
«Η λάμψη του Στιβ, το πάθος και η ενέργεια του ήταν η πηγή για αμέτρητες καινοτομίες που εμπλουτίζουν και να βελτιώσουν τη ζωή όλων μας. Ο κόσμος είναι ασύγκριτα καλύτερος χάριν του Στιβ» αναφέρεται στην ανακοίνωση της Apple, η οποία καταλήγει ότι «η μεγάλη του αγάπη ήταν για τη σύζυγό του, Λορέν, και την οικογένειά του. Οι σκέψεις μας είναι μαζί τους και με όλους όσοι είχαν ζήσει από κοντά τα εξαιρετικά χαρίσματά του».
Τα προβλήματα υγείας
Τα προβλήματα άρχισαν για τον Τζομπς το 2004, όταν υποβλήθηκε σε επέμβαση για την αφαίρεση νευροενδοκρινικού όγκου στο πάγκρεας, ενός αδένα που βρίσκεται στο συκώτι και μεταξύ άλλων παράγει ινσουλίνη.

Οι όγκοι αυτού του είδους είναι λιγότερο επιθετικοί από τους περισσότερους άλλους καρκίνους στο πάγκρεας, που σκοτώνουν το 95% των ασθενών εντός πέντε ετών από τη διάγνωση.

Ο Τζομπς διαβεβαίωνε τότε ότι ο καρκίνος είχε εξαφανιστεί και δεν θα απαιτούσε χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία. Παρέμεινε όμως πολύ αδύνατος και το 2009 αποχώρησε αιφνιδιαστικά σε αναρρωτική άδεια λόγω μιας «ορμονικής διαταραχής».

Γεγονός είναι ότι οι νευροενδοκρινικοί αδένες στο πάγκρεας μπορεί να προκαλέσουν υπερέκκριση ορμονών όπως η ινσουλίνη, οδηγώντας σε διαταραχές της πέψη και σε δραματική απώλεια βάρους.

Ο Τζομπς φέρεται να υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος το 2009 για την αντιμετώπιση του καρκίνου, μία θεραπεία που είναι πιθανό να οδήγησε σε επιπλοκές.
Newsroom ΔΟΛ

http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231131846

Τρεις εν μέσω δύο, ένας εν μέσω τριών


0001.JPGΟ Ιορδάνης Κουμασίδης συζητά με Χλόη Κουτσουμπέλη, Αλεξάνδρα Μπανονίκα και Αναστασία Γκίτση για την παραστασή τους. 


 Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χλόη Κουτσουμπέλη, Αναστασία Γκίτση. 
Τρεις από τις σημαντικότερες ποιήτριες της Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν την προσεχή Κυριακή τρεις μονολόγους παράλληλα με την προβολή εικόνων, μουσικής και κίνησης υπό τον τίτλο ‘Τρεις, εν μέσω δυο’. Λίγες μέρες πριν, συζητούν με τον Ιορδάνη Κουμασίδη περί της performance και άλλων τινών. Ένας δηλαδή, εν μέσω τριών κυριών.
Τι ακριβώς θα παρακολουθήσουμε την Κυριακή;
 Αλεξάνδρα: Από τη μεριά μου ένα ερωτικό παραλήρημα στο μεταίχμιο ονείρου και πραγματικότητας
Χλόη:  Τρείς γυναίκες-ποιήτριες, τρεις θεατρικούς μονολόγους με θέμα το όνειρο και την πραγματικότητα όπως το αντιλαμβάνεται και το βιώνει η κάθε μία, δύο χορευτές που μετατρέπουν τις λέξεις σε κινήσεις, μουσική γραμμένη πάνω στους θεατρικούς μονολόγους των τριών ποιητριών.
Αναστασία: Τρεις ποιητικούς μονολόγους που διαπραγματεύονται το όνειρο και την πραγματικότητα. Δύο χορευτές που ντύνουν με την κίνησή τους τόσο τις ποιητικές λέξεις όσο και τις σιωπές

Σε πολλές βιβλιοθήκες βλέπουμε την ποίηση να συνυπάρχει με το θέατρο. Μπορεί αυτό να συμβαίνει και στην ‘πραγματική’ τέχνη;
Χλ: Φυσικά, αρκεί να μην αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της κάθε τέχνης ξεχωριστά.
Αλ: Ναι, μπορεί γιατί και τα δύο αυτά είδη πραγματεύονται τον εσώτατο εαυτό μας, εξάλλου αυτός είναι ο καυτός ‘πυρήνας" της τέχνης και στα δύο αυτά είδη : το άδυτο των συναισθημάτων μας που μας συγκλονίζουν
Αν: Μόνο έτσι νομίζω πως θα μπορέσουμε να τολμήσουμε να πούμε, ότι αγγίζουμε λίγο παραπάνω την τέχνη στην ολότητά της. Τέρποντας όλο και περισσότερες τις αισθήσεις.
Η διακειμενικότητα (στην οποία συμπεριλαμβάνω και τις συνομιλίες μεταξύ των τεχνών) είναι εν τέλει μέθοδος παραγωγής τέχνης; ή απλώς μια διευκόλυνση για την αποφυγή παραγωγής πρωτογενούς υλικού;
Αλ: Θα μιλήσω συγκεκριμένα: είδα την παράσταση "Το τελευταίο ταξίδι" πάνω σε κείμενα του Βυζιηνού από τον θίασο Σφενδόνη πριν από χρόνια, το αποτέλεσμα ήταν ένα αριστούργημα. Βέβαια, σε άλλες περιπτώσεις το εγχείρημα δεν πετυχαίνει.
Χλ: Μα το ένα δεν αναιρεί το άλλο, η διακειμενικότητα ως συζήτηση και ανταλλαγή ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες τέχνες μπορεί να παράγει πρωτογενές υλικό, δημιουργείται ένα καινούργιο σώμα που έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά των γονέων όμως σίγουρα έχει και δική του οντότητα.
Αν: Η τέχνη ως πρωτογενές υλικό υφίσταται, από κει και έπειτα η διακειμενικότητα έπεται, το θέμα είναι κατά την γνώμη μου κατά πόσο αυτό που παράγεται αξίζει να καταχωρηθεί ως έργο τέχνης ή όχι...

Οργασμός λογοτεχνικών εκδηλώσεων αυτό το Φθινόπωρο στην Θεσσαλονίκη! Είναι ο πολιτισμός απάντηση στην κρίση; Κι επειδή υποψιάζομαι πως θα απαντήσετε και οι τρεις ναι, με ποιο τρόπο; Με ποιο τρόπο μπορεί να επενεργήσει περισσότερο ουσιαστικά από το να αποτελεί μια παρηγοριά;
λ.: Νομίζω ότι είναι παρηγοριά, γιατί πάντα η τέχνη επουλώνει πληγές και τρέφει την ψυχή, είναι ένα καταφύγιο σε δύσκολες ώρες. Το ίδιο είχε γίνει και στην Κατοχή άλλωστε-σε εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, το θέατρο Τέχνης του Κουν τότε άρχισε…

Χλ.: Καταπληκτικές ερωτήσεις Δάνη. Ουσιαστικά επενεργεί κάτι ουσιαστικό, που αγγίζει τον βαθύτερο εαυτό μας, που μας κάνει να νιώθουμε πλήρεις, που δεν είναι κοινότοπο, επιφανειακό, κλιμακτηριακό, βαρετό, που φέρνει έναν καινούργιο αέρα, που μπορεί να ευαισθητοποιήσει κοινωνικά, να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε μία κατάσταση και ταυτόχρονα να μας διαπαιδαγωγήσει όχι διδακτικά αλλά βιωματικά. Έτσι μόνον η τέχνη μπορεί να είναι όχι παραμυθία αλλά ουσιαστική παρηγοριά.

Αν: Η λαχτάρα για πολιτισμό όταν γίνεται βίωμα σίγουρα λειτουργεί ως προζύμι για κάτι πραγματικά ουσιαστικό που πολλαπλασιάζεται και δημιουργεί. Αρχικά λειτουργεί σε εσωτερικό επίπεδο μεταμορφώνοντας τον κάθε άνθρωπο που στρέφεται στα πνευματικά και στα ποιοτικά και εν συνεχεία στο κοινωνικό επίπεδο. Η τέχνη νομίζω πάντα λειτουργούσε προφητικά. Με τον διττό της ρόλο και σκοπό να αποκαλύπτει τα "κακώς κείμενα" και ν' ανακαλύπτει τις ελπιδοφόρες προοπτικές.

Αλ.: Θα λειτουργήσει πιο ουσιαστικά όταν έχει ποιότητα και μπορεί να αγγίζει και να συγκινεί, τα ανοίγει ορίζοντες...
Συμπεραίνω πως συμφωνείτε ότι η τέχνη μπορεί να αποτελέσει αντίδοτο στο βαθμό που παραμένει ανθρωποκεντρική.
Υπάρχει πρόβλεψη επανάληψης της παράστασης ή παρουσίασης της εκτός Θεσσαλονίκης;

Αλ: Ασφαλώς ανθρωποκεντρική...εδώ στη Θεσσαλονίκη θα επαναληφθεί απ' ό,τι ξέρω.
Αν: Συμφωνώ όσο αφορά στο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της τέχνης. Ωστόσο να πούμε σε αυτό το σημείο πως η παράσταση γίνεται μέσα στα πλαίσια τους festival cross my art και πιο συγκεκριμένα της δράσης του cross my book της καλλιτεχνικής ομάδας sourloboom για την προώθηση της ανάγνωσης βιβλίων με μέγα υποστηρικτή τον ΙΑΝΟ. Στον ίδιο χώρο θα λειτουργήσει και ανταλλαγή μεταχειρισμένων βιβλίων. Μπορείτε να φέρετε βιβλία σας και να πάρετε άλλα που δεν έχετε διαβάσει.
Χλ: Ίσως και τους εραστές που βαρεθήκατε! (γέλια)
Αν:  Η παράσταση θα επαναληφθεί στην Θεσσαλονίκη αλλά δεν έχει ακόμη οριστεί η ακριβής ημερομηνία.

Η παράσταση ‘Τρεις εν μέσω δύο – η ποιητική αφή αλλιώς’ θα παρουσιαστεί την Κυριακή 9 Οκτωβρίου στις 7.00 μ.μ
στον πολυχώρο SourliBoom, Κλεισούρας 10, 2ος όροφος.

Σκηνοθετική επιμέλεια: Σμαρώ Πλατιώτη
Ποιήτριες: Αναστασία Γκίτση / Χλόη Κουτσουμπέλη / Αλεξάνδρα Μπακονίκα
Χορευτές: Γιάννης Βαρβαρέσος / Έλλη Παπαδάτου
Πρωτότυπη μουσική: Ηλίας Χατζόγλου

Τρίτη, Οκτωβρίου 04, 2011

Hungry No More

http://act.one.org/sign/hungry_no_more/
Drought is an act of nature;famine is man-made


Sign the Petition
Dear World Leaders, The famine in Somalia could kill 750,000 in the coming months, and tens of thousands have already died. When you meet at the Group of 20 (G20) Summit in November, you have the opportunity to break the cycle of famine and ensure people are hungry no more. Lives are in your hands. Please keep the promises you have made to the 2 billion poor people who depend on farming for their livelihoods.




Το Πείραμα της Αργεντινής!Διαβάστε τι ζούμε τώρα.


Το "σενάριο" του εκπληκτικού ντοκυμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για το πέρασμα του ΔΝΤ από την Αργεντινή και κυρίως για τις επιπτώσεις του. Διαβάστε για να δείτε τις ομοιότητες με αυτό που σήμερα ζούμε!




Το Δεκέμβριο του 2001 στο Μπουένος Άιρες, μεγάλες λαϊκές μάζες κατευθύνονται προς την ιστορική πλατεία «Πλάσα δε Μάγιο.» Η Αργεντινή μία από τις πλουσιότερες οικονομίες στο παρελθόν, έχει χρεοκοπήσει. Η κυβέρνηση έχει παραιτηθεί και ο Πρόεδρος της Αργεντινής Φερνάντο Δε Λα Ρούα διαφεύγει από το Προεδρικό Μέγαρο με ελικόπτερο μέσα στη θύελλα του οργισμένου λαού που συγκρουόταν με την αστυνομία, έσπαγε τράπεζες, λεηλατούσε σούπερ μάρκετ και φώναζε μαζικά «Να φύγουν όλοι!». Η κοινωνική έκρηξη του 2001, ήταν το τέλος ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου διάρκειας 10 ετών και άφησε πίσω της 35 νεκρούς (δολοφονημένους από την αστυνομία και τους ιδιωτικούς φρουρούς των τραπεζών), 30.000 παράπλευρες απώλειες (ανθρώπους που αυτοκτόνησαν, η υπέστησαν καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια), και περίπου 20.000.000 ανθρώπους (πάνω από το μισό του πληθυσμού) βουτηγμένους στην φτώχεια και τη μιζέρια.
Σχεδόν 10 χρόνια μετά, ο Γιώργος Αυγερόπουλος, που είχε εργαστεί στην Αργεντινή το 2001-2002 κατά την περίοδο της κρίσης, επιστρέφει για μια νέα αυτοψία στην οικονομία, την πολιτική και την κοινωνική κατάσταση της χώρας.


«Στο παγκόσμιο σύστημα εξουσίας
τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και
οι ζημιές κοινωνικοποιούνται.»
Εδουάρδο Γαλεάνο-Συγγραφέας

ΥΠΟΘΕΣΗ Α' ΜΕΡΟΥΣ
Όταν ο Γιώργος Αυγερόπουλος έφυγε από την Αργεντινή το 2002, είχε αφήσει την ιστορική πλατεία του Μαΐου, γεμάτη διαδηλωτές και συνθήματα. Τώρα την ξαναβλέπει σχεδόν στην ίδια κατάσταση, όμως ο λόγος είναι διαφορετικός. Ο τέως πρόεδρος της Αργεντινής Νέστορ Κίρσνερ,σύζυγος της σημερινής προέδρου Κριστίνα, έχει μόλις πεθάνει, χτυπημένος από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο. Οι υποστηρικτές του, που αποτελούν και την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, τον θεωρούν ήρωα, καθώς ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση και να διώξει το Δ.Ν.Τ. από τη χώρα. "Μας έδωσε πίσω την αξιοπρέπειά μας." "Αυτός ήταν που μας απελευθέρωσε από τα νύχια αυτού του αρπαχτικού τέρατος!", είναι μερικές από τις φράσεις των συγκεντρωμένων στην πλατεία. "Και αφού εσείς είστε από την Ελλάδα που περνάει τώρα άσχημες στιγμές, να ξέρετε ότι εμείς ήδη το περάσαμε. Ήμασταν αιχμάλωτοι των δανείων και του συσσωρευμένου χρέους. Κι αυτά τα δάνεια δεν ήταν για εμάς. Δεν ήταν για το λαό. Ποτέ δεν είναι για τον λαό. Γι' αυτό και οι Έλληνες κάνουν καλά και διαδηλώνουν. Είναι θλιβερό να μη μαθαίνεις, να μη καταλαβαίνεις..."


Ο πρώην υπουργός οικονομικών, Ντομίνγο Καβάλο, θεωρείται από τους αντιπάλους του ως ένας από τους πιο βασικούς υπεύθυνους για την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής, το 2001. Είναι ο άνθρωπος που σχεδίασε και υλοποίησε για χρόνια όλο το μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η χώρα μέχρι την καταστροφή. Σήμερα ο Ντομίνγο Καβάλο, άλλοτε μια από πιο σημαντικές πολιτικές φιγούρες της Αργεντινής, είναι ένας από τους πιο μισητούς ανθρώπους στην χώρα. Δεν παραδέχεται ότι έχει κάνει κάποιο λάθος. Το αντίθετο: "Αφού ξερίζωσα τον πληθωρισμό και ενοποίησα την Αργεντινή με τον υπόλοιπο κόσμο, αφού επέτρεψα τον εκμοντερνισμό όλων των παραγωγικών δομών της Αργεντινής, τότε θεωρώ ότι αυτά ήταν ένα μεγάλο κατόρθωμα και έχω ένα μερίδιο επιτυχίας, όχι όλο, σ’ αυτό το κατόρθωμα".


Ο Ντομίνγο Καβάλο περιγράφει με λεπτομέρειες ό,τι έγινε πίσω από τις 
κλειστές πόρτες των συμβουλίων με το Δ.Ν.Τ. σε Ουάσινγκτον και Μπουένος Άιρες. "Το Δ.Ν.Τ. μας είχε ήδη δώσει ένα δάνειο, προσπαθώντας να βοηθήσει την Αργεντινή να βγει από την οικονομική κρίση, που είχε ήδη ξεκινήσει από τα μέσα του 2000", λέει. "Αυτό φαινόταν ξεκάθαρα. Μας έδωσε λοιπόν ένα δάνειο με εκταμιεύσεις ανά τρίμηνο. Το 1ο τρίμηνο αυτού του προγράμματος δεν είχε τηρηθεί. Έτσι έθεσα στο Δ.Ν.Τ. να αναπρογραμματίσουμε τους στόχους με τέτοιον τρόπο, που να μπορούμε να τους τηρήσουμε.

Γιώργος Αυγερόπουλος: Πόσα ήταν;

Ντομίνγο Καβάλο:
Δεν ήταν πολλά. Συνολικά το πρόγραμμα του Δ.Ν.Τ. ήταν 12 δις δολάρια και οι τριμηνιαίες δόσεις ήταν η κάθε μια 1,3 δις δολάρια. Ασήμαντα ποσά, δηλαδή, μπροστά σε αυτά που αναφέρονται για την Ελλάδα. [...] Είχαμε πετύχει τους στόχους μας για το 3ο τρίμηνο. Το οποίο είχε τελειώσει το Σεπτέμβριο. Τότε έστειλαν μιαν αποστολή για να δούνε αν είχαμε πετύχει ή όχι. Είχαμε πετύχει και έπρεπε να εγκρίνουν την επόμενη εκταμίευση. Μετά άρχισαν να παρατηρούν αν θα πετυχαίναμε τους στόχους μας για το 4ο τρίμηνο. Και φυσικά για το 4ο τρίμηνο θα είχαμε προβλήματα για να πετύχουμε τους στόχους. Όπως ούτε και στην Ελλάδα θα μπορέσετε να εκπληρώσετε ακριβώς τους στόχους, όπως έχουν προγραμματιστεί. Έτσι λοιπόν με το επιχείρημα ότι για το 4ο τρίμηνο, που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί, δεν θα εκπληρώναμε τους στόχους, μας ακύρωσαν την εκταμίευση των χρημάτων για το Νοέμβριο. Και αφού μας αφαίρεσαν την στήριξη, δεν έμενε άλλη λύση απ’ το να εξαγγείλουμε στάση πληρωμών. [...]

Εκείνο τον καιρό κυριαρχούσε η θεωρία της ηθικής του κινδύνου, δηλαδή όταν μια χώρα είναι χρεωμένη και υπάρχουν τράπεζες και κάτοχοι ομολόγων που έχουν δανείσει αυτή τη χώρα, είναι καλύτερα η χώρα να φτάσει στη χρεοκοπία,  γιατί έτσι αυτή η χώρα θα υποστεί τις συνέπειες αλλά και οι πιστωτές επίσης θα υποστούν τις συνέπειες, κι αυτό θα αποτελέσει ένα μάθημα για το μέλλον για να μην ξαναχρεωθεί αυτή η χώρα και οι πιστωτές να μην ξαναδανείσουν μια χώρα που θα βρίσκεται κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Δηλαδή εφάρμοσαν σε μας μια θεωρία που σήμερα ευτυχώς κανείς δεν τη υποστηρίζει και που μας έκανε να υποφέρουμε πολύ. Δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία, που ήταν κι αυτή σε κρίση την ίδια εποχή. Αλλά γιατί δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία; Την ίδια χρονιά, το 2001 η Τουρκία βρισκόταν σε μια τρομερή κρίση, αλλά την Τουρκία δεν την έσπρωξαν στη στάση πληρωμής του χρέους. Και δεν την έσπρωξαν γιατί θα χρησιμοποιούσαν την Τουρκία ως στρατιωτική βάση στον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ. Η Αργεντινή, αφού δεν μπορούσε να γίνει βάση για κανέναν πόλεμο, είπαν: «Εντάξει,  αυτή είναι η περίπτωση της χώρας που μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα για τις άσχημες συνέπειες της υπερχρέωσης.


Ο Ντομίνγο Καβάλο, ωστόσο, διευκρινίζει ότι η κριτική που κάνει στο Δ.Ν.Τ. δεν είναι η ίδια με αυτή που κάνει η αριστερά. "Το Δ.Ν.Τ. βοήθησε πολλές χώρες, τώρα βοηθά μαζί με την Ευρώπη την Ελλάδα", λέει. "Η μόνη χώρα που δυστυχώς δεν βοήθησε ήταν η Αργεντινή".
"Προσέξτε συμπεριφέρονται όπως οι μαφιόζοι", αντικρούει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. "Απαγάγουν ολόκληρες χώρες. Πληρώνονται τα λύτρα, αλλά δεν επιστρέφουν πίσω τα θύματα. Τα λύτρα τα ονομάζουν «υπηρεσίες του χρέους». Υπαγορεύουν διαταγές στις κυβερνήσεις. Κυβερνούν τις κυβερνήσεις. Γιατί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ονομάζεται «διεθνές», αλλά το διοικούν 5 χώρες κι αυτές είναι που παίρνουν τις αποφάσεις. Γιατί το δικαίωμα ψήφου αναλογεί στο κεφάλαιο που έχει επενδυθεί. Έτσι όσοι έχουν τα περισσότερα λεφτά, είναι αυτοί που διατάζουν. Είναι πέντε χώρες που κυβερνούν τον κόσμο. Και μετά μιλούν για δημοκρατία. Ποια δημοκρατία; Αφού 5 χώρες διοικούν πάνω απ’ τις άλλες".

Ο Καβάλο, αφού περιγράφει το πώς και το γιατί εφάρμοσε το περίφημο κοραλίτο, δεσμεύοντας τις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες, υπερασπίζεται πλήρως την πολιτική ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που εφάρμοσε ο ίδιος την δεκαετία του '90. "Ήταν προβληματικές εταιρίες που δημιουργούσαν τεράστιες απώλειες στο κράτος. Με το να τις ιδιωτικοποιήσουμε, πετύχαμε δυο πράγματα. Απ’ τη μια μεριά εξαφανίστηκαν τα ελλείμματα, δεύτερον το κράτος δεν έπρεπε πια να επενδύει σ’ αυτούς τους τομείς και επένδυσε σ’ αυτούς ο ιδιωτικός τομέας. Έτσι εκσυγχρονίστηκαν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες".


Ωστόσο, ο Άλδο Φερρέρ, ένας από τους πιο γνωστούς και έγκυρους οικονομολόγους της χώρας και πρέσβης της Αργεντινής στη Γαλλία, περιγράφει μια τελείως διαφορετική εικόνα. "Εφαρμόστηκε μια ξέφρενη πολιτική ξεπουλήματος της εθνικής μας κληρονομιάς. Ιδίως του πετρελαίου! Η Αργεντινή ήταν η μόνη χώρα που πούλησε την εθνική της εταιρία πετρελαίου. Πουλήθηκαν τα πάντα! Το τηλέφωνο, οι τηλεπικοινωνίες και τόσα άλλα πουλήθηκαν. Μ’ αυτά πλήρωσαν το χρέος, αλλά το χρέος συνέχισε ν’ αυξάνεται. Έτσι λοιπόν, στο τέλος της περιόδου, αφού είχε πουληθεί η εθνική κληρονομιά, ήμασταν χειρότερα κι απ’ την αρχή. Ήταν μια χείριστη πολιτική! Μια πολιτική με πηγή έμπνευσης τη «μαγεία» της Αγοράς, σύμφωνα με την οποία πρέπει να ανοιχτείς, να πουλάς, να βγάλεις το Κράτος από τη μέση και ν’ αφήσεις τις αυθόρμητες δυνάμεις της Αγοράς σε ένα σκηνικό διεθνούς κερδοσκοπίας, να κάνουν τη χώρα να προοδεύσει. Και το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή".
Σήμερα, σχεδόν 10 χρόνια μετά, πολλοί από τους καταθέτες, τωνοποίων τα χρήματα μπλοκαρίστηκαν στις τράπεζες, δεν έχουν καταφέρει να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Παρά τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, που όρισε ότι οι τράπεζες οφείλουν να επιστρέψουν τα χρήματα των ανθρώπων στο αρχικό νόμισμα συν την παρακράτηση των τόκων όλων αυτών των χρόνων, οι τράπεζες κωλυσιεργούν με νομικά τερτίπια. Στους δανειολήπτες, ωστόσο, που είχαν πάρει δάνειο λίγο πριν την κρίση, παίρνουν τους τόκους. Οι ίδιοι μιλούν για τοκογλυφία. Περίπου 2.000.000 ενυπόθηκοι χρεοφειλέτες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.


Πολλοί αυτοκτόνησαν μη μπορώντας να αντέξουν την οικονομική τους καταστροφή. Άλλοι επισκέπτονται συχνά τον ψυχίατρό τους. Ο Δρ. Ταραγάνο και οι συνάδελφοί του στην ψυχιατρική κλινική έκαναν μια μελέτη που κράτησε τρία χρόνια πάνω στα περιστατικά που χειρίζονταν καθημερινά. Ανακάλυψαν ότι το ποσοστό των ατόμων που υπέστησαν καρδιολογικά και εγκεφαλικά επεισόδια ως συνέπεια του άγχους που προκλήθηκε από την κρίση, εκτινάχθηκε στο 15%, την ώρα που ο παγκόσμιος μέσος όρος φτάνει μόλις το 2%.


Σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας της, με τον μισό πληθυσμό να έχει βουλιάξει στη φτώχεια και τη μιζέρια, με το κράτος να είναι απόν και  στο δρόμο να μην υπάρχει δεκάρα τσακιστή, η κοινωνία έδειξε ότι διαθέτει αντανακλαστικά και εσωτερικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι αυτοοργανώθηκαν και άρχισαν να ανταλλάσουν αγαθά και υπηρεσίες. Έτσι εμφανίστηκε το "τρουέκε", ένας προ-καπιταλιστικός τρόπος εμπορίου, ο οποίος εξασφάλισε τη διαβίωση 10.000.000 ανθρώπων. Ο κόσμος συγκεντρωνόταν σε ειδικά μέρη και αντάλλασε προιόντα: Ένα μεταχειρισμένο ρούχο, με ένα κιλό κρέας. "Το ανταλλακτικό παζάρι, όχι μόνο μας έδινε φαγητό, μας έδινε να πιούμε, αλλά και καρδιολόγους και δασκάλους για τα παιδιά μας, για αγγλικά και χορό. Είχαμε συμβολαιογράφους που έγραφαν για σπίτια και οικόπεδα και πληρώνονταν με κουπόνια και σπίτια που πουλιόνταν και αγοράζονταν με κουπόνια που ήταν το νόμισμα της ανταλλαγής. Είχαμε τουρισμό, είχαμε μανικιούρ, κομμωτήριο και πεντικιούρ, υπήρχε καζίνο, όλα αυτά με τα κουπόνια του ανταλλακτικού παζαριού", λέει η Γκρασιέλα Γκραγίσεβιτς, ιδρυτικό μέλος του Τρουέκε. "Ήταν σαν γιορτή, γίνονταν βραδιές, ο κόσμος τραγούδαγε, και κανείς δεν στενοχωριόταν, γιατί μπορούσε να φάει, να ντυθεί, ήταν ένα καταπληκτικό πράγμα! Να μην εξαρτάσαι από τις τράπεζες, από τα σούπερ μάρκετ, απ’ τον υπουργό οικονομίας, από το Δ.Ν.Τ. Η αλήθεια είναι ότι ζήσαμε μια περίοδο πολύ μεγάλης ελευθερίας".


Το Τρουέκε πήρε τεράστια έκταση σε όλη τη χώρα. Τόση, που σύντομα ντόπιοι οικονομικοί κύκλοι,  όσο και το ίδιο το Δ.Ν.Τ., απαξίωναν το Τρουέκε ζητώντας τη διάλυσή του, ενώ ένας γερουσιαστής των Η.Π.Α. το χαρακτήρισε οικονομική τρομοκρατία. 
"Αυτή η μελέτη της αγοράς μέσα από μια μικροαγορά κάνει τον κόσμο να πραγματοποιεί ένα σπουδαίο άλμα στην θεώρησή του για την οικονομία", λέει ο Ρουμπέν Ραβέρα, συνιδρυτής του Κλαμπ Τρουέκε. "Κι αυτό γνωρίζουμε ότι είναι πολύ επικίνδυνο. Είναι πολύ επικίνδυνο ο κόσμος να κάνει πρακτική μια μέθοδο που του επιτρέπει να είναι ανεξάρτητος. Να είναι αυτός που καθορίζει τη μοίρα του".


Η αρχή του τέλους ήταν όταν η αστυνομία "επισκέφθηκε" για πρώτη φορά το μεγαλύτερο χώρο τρουέκε για έλεγχο. Ταυτόχρονα μεγάλα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να μεταδίδουν ότι στο Τρουέκε τα προιόντα που κυκλοφορούσαν ήταν κλεμμένα, ή ότι τα τρόφιμα ήταν από τα σκουπίδια. Ούτε όμως αυτό μπόρεσε να σταματήσει το Τρουέκε. Αυτό ωστόσο που μπόρεσε να το σταματήσει, ήταν τα δεκάδες πλαστά κουπόνια (που ήταν το νόμισμα της συναλλαγής) τα οποία διοχέτευσαν στο ανταλλακτικό εμπόριο άγνωστοι παραχαράκτες. Τα ιδρυτικά μέλη του Τρουέκε πιστεύουν ακόμα και σήμερα ότι αυτό ήταν κάτι οργανωμένο. Σε ρεπορτάζ της εποχής, η αστυνομία συλλαμβάνει εγκληματίες που μετέφεραν ένα εκατομμύριο πλαστά κουπόνια. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να είναι αυτοσχέδιο, η απάντηση είναι ότι για τέτοια παραγωγή χρειάζονταν μηχανήματα μεγάλης κλίμακας.


Το Τρουέκε συνεχίζεται ακόμα και σήμερα στο Μπουένος Άιρες. Σε χώρους που κρατούν χαμηλό προφίλ και δεν διαφημίζονται για να μη δώσουν στόχο στις αρχές.

ΥΠΟΘΕΣΗ Β' ΜΕΡΟΥΣ
Το 2003 εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής ο Νέστορ Κίρτσνερ, με μόλις το 22,2 % των ψήφων. Ήταν κυβερνήτης, μιας μακρινής επαρχίας στη Παταγονία. Σήμερα, θεωρείται ήρωας από μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, καθώς κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση.


" Ήταν ένας άνδρας αντιφατικός," λέει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. "Προήλθε από το χώρο του Μένεμ και είχε συνεργαστεί στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων.  Ήταν ένας από τους κύριους αυτουργούς στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων.  Αλλά όταν φτάνει στην Προεδρία γίνεται ένας από τους κυριότερους πρωταγωνιστές της Λατινικής Αμερικής, σ’ αυτήν τη διαδικασία εθνικής αξιοπρέπειας και αλλαγής την οποία βλέπουμε σε αρκετές χώρες της ηπείρου."


Η Αργεντινή αποστασιοποιείται από την επιρροή των ΗΠΑ κλείνοντας στρατηγικές συμφωνίες με τον Τσάβες της Βενεζουέλας, τον Μοράλες της Βολιβίας, τον Κορρέα του Εκουαδόρ, την Μπασελέτ της Χιλής κ.α.
Στο πεδίο της οικονομίας ο Κίρσνερ έχει δίπλα του τον Ρομπέρτο Λαβάνια. Έναν έμπειρο οικονομολόγο και υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης.

Η πρώτη τους κίνηση είναι να αποσύρουν οποιαδήποτε αίτηση πόρων προς το ΔΝΤ.
Μέχρι τότε οι προηγούμενοι υπουργοί είχαν προσπαθήσει να διαπραγματευτούν ένα δάνειο ύψους 20 και 25 δις δολαρίων", θυμάται ο Ρομπέρτο Λαβάνια. "Στο πρώτο ραντεβού που είχα με τον Κέλερ, που μετέπειτα έγινε πρόεδρος της Γερμανίας, εκείνη την εποχή ήταν διευθυντής του ΔΝΤ, πήγα να του ανακοινώσω ότι η Αργεντινή αποσύρει οποιαδήποτε αίτηση κεφαλαίων. Γιατί  αυτή η αίτηση έδινε χώρο σε διαπραγμάτευση που εκ των πραγμάτων σήμαινε να αποποιηθούμε τον σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής. Ήταν μια παντελής επέμβαση στην οικονομία της Αργεντινής. Φυσικά η δικαιολογία ήταν να δοθούν κεφάλαια στην Αργεντινή. Κεφάλαια που θα έμπαιναν από ένα παραθυράκι και θα έβγαιναν από ένα άλλο για να πληρωθούν οι πιστωτές. Ήταν προφανές ότι ο μόνος στόχος ήταν να μειωθεί η χασούρα των  πιστωτών . Με το να αποσύρω την αίτηση δανείου, η εξουσία του ΔΝΤ στην Αργεντινή, ελαττώθηκε πολύ γρήγορα."


"Στη συνέχεια προστατεύτηκαν οι συντάξεις και οι μισθοί. Η προηγούμενη κυβέρνηση ακολουθώντας το πρόγραμμα του ΔΝΤ που μοιάζει με αυτό της Ελλάδας, απαίτησε και κατάφερε  μια μείωση μισθών και συντάξεων 13%. Εμείς είπαμε ότι αυτό δεν έχει νόημα, γιατί πόσο θα μειώσεις τους μισθούς του δημοσίου για να ικανοποιήσεις τις τράπεζες; Κάναμε ακριβώς τ' αντίθετο. Με  δικαστική απόφαση  την οποία αποδέχθηκε η κυβέρνηση, επεστράφη το 13 % των μισθών που είχαν κοπεί το 2000. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα ήταν να αναγεννηθεί η αγορά. Τους τελευταίους 8 μήνες του 2002 η Αργεντινή ήδη αναπτυσσόταν με 8%. Και τα επόμενα 4 χρόνια κάπου στο 9%."
Παρόλο όμως που η οικονομική κατάσταση βελτιωνόταν, το απλήρωτο χρέος που είχε διαμαρτυρηθεί, περίπου 93 δις δολάρια, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της ιστορίας. Ήταν σαφές ότι η Αργεντινή δεν μπορούσε να το ξεπληρώσει. Η κυβέρνηση κράτησε αμετακίνητη στάση. Πρότεινε σε όσους είχαν κρατικά ομόλογα που είχαν λήξει, να τους τα αντικαταστήσει με νέα, πολύ χαμηλότερης τιμής. Για κάθε ένα δολάριο που χρωστούσε η Αργεντινή θα πλήρωνε 25 σεντς και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.


" Ήταν μια αναδιάρθρωση του χρέους που κατέληξε με 75% έκπτωση" λέει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της χώρας Ρομπέρτο Λαβάνια. "Οι πιστωτές χρειάστηκε να αποποιηθούν το 75%. Και προσέξτε: Περισσότεροι από 3 στους 4 πιστωτές μπήκαν εθελοντικά στην αναδιάρθρωση του χρέους. Δεν πιέστηκαν. Τους εξηγήσαμε την σοβαρότητα της κατάστασης  της Αργεντινής.


Το Δεκέμβριο του 2005 ο πρόεδρος Κίρσνερ αποφασίζει να ξεπληρώσει με μία μόνο δόση ό,τι χρωστάει στο ΔΝΤ. Ήταν περίπου 10 δις δολάρια. Το ανακοινώνει σε μια αιφνίδια συνέντευξη τύπου. Ακόμα και οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν την απόφασή του "ιστορική". Έτσι στις αρχές του 2006, οριστικά η Αργεντινή πληρώνει όλο το χρέος προς το ΔΝΤ και κάνει ακόμα πιο σαφές ότι το ΔΝΤ δεν έχει πλέον κανένα λόγο στην οικονομική πολιτική  της Αργεντινής.


Τουλάχιστον ήταν μια συμπεριφορά μεγάλης αξιοπρέπειας!" παρατηρεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο. "Όταν έρχονται οι του ΔΝΤ και λένε: «Εσείς θα πρέπει να....». Όχι, κύριοι κάνετε λάθος. Κάνατε λάθος στο μέρος και στη στιγμή. Εδώ σ’ αυτήν τη χώρα δεν μπορείτε να μιλάτε έτσι. Αυτή η χώρα έχει μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη. Δεν εκλέξανε εσάς! Κανείς δεν σας ψήφισε. Κύριοι τεχνοκράτες, κανείς δεν σας ψήφισε!"
Σήμερα η Αργεντινή είναι μια χώρα σε πλήρη ανάκαμψη. Παρόλο που δεν είναι δημοφιλής στη διεθνή οικονομική κοινότητα και στις αγορές χρήματος, η οικονομία της αναπτύσσεται με ένα μέσο όρο 7% τον χρόνο.



"Η Αργεντινή τώρα δεν εξαρτάται από τις διεθνείς πιστώσεις, απλά εξαρτάται από τη δική της οικονομία και δεν προστρέχει στις διεθνείς πιστώσεις. Το Κράτος έχει πλεόνασμα" λέει ο έμπειρος οικονομολόγος Άλδο Φερέρ. "Και για να’ ναι ξεκάθαρο: Η Αργεντινή δεν θα έβγαινε από την κρίση, αν δεν είχε αναβάλει την πληρωμή του χρέους. Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε στάση πληρωμής του χρέους; Είναι ένα πολύ περίπλοκο θέμα, λόγω των επιπτώσεων στην Ευρώπη. Ωστόσο νομίζω ότι όταν το πρόβλημα φτάσει σε ένα επίπεδο και δεν είναι δυνατόν να το χειριστείς, είναι πολύ δύσκολο να βγεις από την κρίση ακολουθώντας τους κανόνες. Έτσι λοιπόν η περίπτωση της Αργεντινής αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από το να μετατρέψει το χρέος σε επίπεδα που να μπορεί να το χειριστεί. Κι όταν το επανατοποθέτησε, η χώρα μπόρεσε να πληρώσει και συνεχίζει να πληρώνει."


Υπάρχει όμως μια μεγάλη σκιά: Ο πληθωρισμός.
"Είμαστε πολύ άσχημα", υποστηρίζει ο πρώην υπουργός οικονομικών Ντομίνγο Καβάλο που κατηγορείται από τους αντιπάλους του ως ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής το 2001. "Ο πληθωρισμός είναι το χειρότερο που μπορεί να έχει μια χώρα. (53:03) Ο πληθωρισμός είναι ένας βαρύς φόρος για τους φτωχούς. Αυτό το μήνα που μόλις τελείωσε, η τιμή του κρέατος ξανανέβηκε κατά 15% με 20%. Φανταστείτε λοιπόν τι χτύπημα δέχεται η τσέπη του κόσμου. Δυστυχώς επειδή δεν υπήρξε η βούληση για να γίνει μια διαφανής τακτοποίηση, προτιμήθηκε ο ψεύτικος μηχανισμός  της υποτίμησης και της «πεσοποίησης.» Δηλαδή είναι σαν σήμερα στην Ελλάδα αντί να γίνουν οι αναγκαίες θυσίες για να τακτοποιηθούν οι λογαριασμοί στην οικονομία για να αποφευχθεί η υπερβολική χρέωση, να αποφασίσουν να βγουν από το ευρώ και να πουν ότι όλες οι υποχρεώσεις που έχουμε σε ευρώ θα τις μετατρέψουμε σε υποχρεώσεις σε δραχμές. Και μετά ας αφήσουμε τη δραχμή να υποτιμηθεί απέναντι στο ευρώ. Ναι, αλλά ο κόσμος θα παίρνει το μισθό του σε δραχμές και η δραχμή θα υποτιμηθεί ενώ οι τιμές θα φτάσουν στα σύννεφα!"


Στην πρωτεύουσα χτίζονται όλο και περισσότεροι ουρανοξύστες. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα, η ζωή ακολουθεί τους συνηθισμένους ρυθμούς μιας μεγαλούπολης, και τίποτα δεν θυμίζει την περιπέτεια που πέρασε η χώρα 10 χρόνια πριν.
Οι μακροοικονομικοί δείκτες είναι υπέροχοι. Παρά την ανάπτυξη όμως, πολλοί Αργεντίνοι περιμένουν ακόμα να δουν τα οφέλη της. Η φτώχεια και η ανεργία μπορεί να μειώθηκαν σε σύγκριση με το 2001, αλλά βρίσκονται ακόμα σε υψηλά επίπεδα.


Οι παραγκουπόλεις μεγάλωσαν


"Υπάρχει ένα παγκόσμιο σύστημα εξουσίας," εξηγεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο "που όταν εγώ ήμουν μικρός το έλεγαν Καπιταλισμό ενώ τώρα το αποκαλούν Οικονομία της Αγοράς. Έχει επίσης κι άλλα καλλιτεχνικά ονόματα. Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι κοινωνικοποιεί τις απώλειες και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη. Όπου η Αγορά είναι ο αόρατος και σκληρός Θεός, που υπαγορεύει τις διαταγές χωρίς κανείς να βλέπει το πρόσωπό της. Έτσι λοιπόν τίποτα! Υπάρχουν περισσότεροι ναυαγοί παρά ναυτικοί. Είναι σύστημα που αποβάλλει ανθρώπους. Και είναι ανίκανο να ενσωματώσει τα νέα στόματα που γεννιούνται και χρειάζονται να τραφούν. Περισσεύει κόσμος! Κι αυτό είναι μια από τις αντιφάσεις που δεν υπάρχει ανθρώπινη λογική που να μπορεί να την εξηγήσει. Πώς είναι δυνατόν ένας κόσμος που κάθε φορά παράγει όλο και περισσότερα τρόφιμα, έχει κάθε φορά και περισσότερους πεινασμένους; Κι ενάντια σ’ αυτές τις δομές στην Λατινική Αμερική τώρα αρχίζει ένας αγώνας και γίνεται συνειδητό ότι το πεπρωμένο δεν είναι μοιραίο. Αν και οι Έλληνες κάποιες άλλες εποχές πίστεψαν πως ήταν. Στην πραγματικότητα το μέλλον μπορείς να το ανακαλύψεις, να το φανταστείς αντί να υποταχτείς σ’ αυτό."

http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=2&art_id=8724

Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2011

Στην επανάσταση της ανοσολογίας το Νόμπελ Ιατρικής-Φυσιολογίας 2011

 
 
http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231131324
Στοκχόλμη, Σουηδία
Ο Αμερικανός Μπρους Μπέτλερ και ο Zιλ Χόφμαν από το Λουξεμβούργο θα μοιραστούν μεταξύ τους το μισό βραβείο Νομπέλ Ιατρικής και Φυσιολογίας 2011 για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με τη μη ειδική ανοσία. Το υπόλοιπο μισό θα δοθεί στον Καναδό Ραλφ Στάινμαν για την ανακάλυψη των δενδριτικών κυττάρων και τον ρόλο τους στην ειδική ανοσία. Οπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της επιτροπής του βραβείου, οι τρεις τους «έφεραν επανάσταση στην κατανόηση του ανοσοποιητικού συστήματος ανακαλύπτοντας αρχές-κλειδιά της λειτουργίας του».

Λίγο μετά την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας έγινε γνωστό ότι ο Ραλφ Στάινμαν έχασε τη μάχη με τον καρκίνο την περασμένη Παρασκευή. Παρά το γεγονός ότι η διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ ορίζει ρητώς ότι τα βραβεία δεν αποδίδονται μετά θάνατον, η επιτροπή αποφάσισε να διατηρήσει την επιλογή της κάνοντας εξαίρεση στον κανονισμό.

«Μόλις μάθαμε την είδηση αυτή. Δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τη λύπη μας που δεν είχε τη χαρά να μάθει ότι βραβεύεται με το Νομπέλ Ιατρικής» δήλωσε ο γραμματέας της επιτροπής Γκόραν Χάνσον στο σουηδικό πρακτορείο ειδήσεων ΤΤ. «Δεν θα ορίσουμε κάποιον άλλο νικητή. Αυτή είναι η απόφασή μας, θα πρέπει να εξετάσουμε πώς θα γίνει πρακτικά η απονομή του βραβείου».

Σε νεότερη ανακοίνωσή της η Επιτροπή επισημαίνει ότι «τα γεγονότα που συνέβησαν είναι μοναδικά και εξ όσων γνωρίζουμε δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία του Βραβείου Νομπέλ» και συμπληρώνει ότι το καταστατικό του Ιδρύματος Νομπέλ προβλέπει ότι δεν μπορεί να βραβευθεί το έργο κάποιου ο οποίος έχει αποβιώσει. «Παρόλα αυτά το καταστατικό διευκρινίζει ότι αν κάποιος αποβιώσει μετά την ανακοίνωση του βραβείου αλλά πριν την απονομή του, το βραβείο μπορεί να απονεμηθεί», συμπληρώνει.

Σε ό,τι αφορά το χρηματικό έπαθλο που συνοδεύει το βραβείο (5 εκατομμύρια σουηδικές κορώνες, περίπου 500.000 ευρώ) η Επιτροπή ανέφερε ότι θα διατεθεί όπως επιθυμεί η οικογένεια του εκλιπόντος.

Ανοσοποιητικό: προστάτης του οργανισμού
Τόσο οι άνθρωποι όσο και τα άλλα είδη συγκατοικούμε κυριολεκτικά με τους μικροοργανισμούς. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι είτε ωφέλιμοι, είτε ουδέτεροι. Για την μικρή μειοψηφία εκείνων που είναι απειλητικοί για τη ζωή μας, ο οργανισμός μας έχει αναπτύξει μια σειρά μηχανισμών άμυνας, στους οποίους πρωταγωνιστεί βεβαίως το ανοσοποιητικό σύστημα.
Η μη ειδική ανοσία (φυσική ανοσία), η οποία αποτελεί την πρώτη γραμμή άμυνας του ανθρώπινου οργανισμού, είναι εξελικτικά η παλαιότερη. Είναι η ανοσία που διαθέτουν επίσης τα φυτά, τα έντομα και οι μύκητες . Τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που εμπλέκονται στη φυσική ανοσία αναχαιτίζουν τις επιθέσεις των μικροοργανισμών με μη ειδικό τρόπο, με τρόπο δηλαδή που είναι κοινός για κάθε τύπο μικροοργανισμού. Αυτό το είδος ανοσίας δεν επιφέρει μακρόχρονη προστασία έναντι των εκάστοτε μικροοργανισμών από τους οποίους έχουμε προσβληθεί..
Επόμενη γραμμή άμυνας του οργανισμού είναι η ειδική ανοσία (επίκτητη ανοσία). Αυτή αναπτύσσεται με τη βοήθεια κυττάρων που εμπλέκονται στη μη ειδική ανοσία και τα οποία παρουσιάζουν στο ανοσοποιητικό σύστημα τα αντιγόνα των μικροοργανισμών που μας επιτίθενται, έτσι ώστε να  δημιουργηθούν ειδικά αντισώματα. Η ειδική ανοσία επιφέρει μακρόχρονη προστασία έναντι των οργανισμών που μας προσβάλλουν.
Zιλ Χόφμαν, τέως διευθυντής του Ινστιτούτου Μοριακής και Κυτταρικής Βιολογίας, Στρασβούργο


 Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Zιλ Χόφμαν εργαζόμενος με τις μύγες του είδους Drosophila melanogaster παρατήρησε ότι όσες έφεραν μεταλλάξεις στο γονίδιο Toll δεν μπορούσαν να προβάλλουν αντίσταση σε μύκητες ή βακτήρια και πέθαιναν μετά από την προσβολή. Διερευνώντας περαιτέρω διαπίστωσε ότι το προϊόν του γονιδίου Toll εμπλεκόταν στην ανίχνευση της παρουσίας των μικροοργανισμών, ώστε να μπορέσει ο οργανισμός να προχωρήσει στην «ανέγερση οχυρωματικών έργων». Με άλλα λόγια, διαπίστωσε ότι η πρωτείνη  Toll λειτουργούσε ως αγγελιοφόρος πληροφορώντας τον οργανισμό για την επίθεση.

Μπρους Μπέτλερ, καθηγητής γενετικής και ανοσολογίας, Ινστιτούτο Scripps,  Λα Χόγια, ΗΠΑ


Στην ίδια χρονική περίοδο, τα ερευνητικά ενδιαφέροντα του Μπρους Μπέτλερ αφορούσαν το σηπτικό σοκ, μια απειλητική για τη ζωή υπερ-ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Εργαζόμενοι με ποντικούς, ο Μπέτλερ και οι συνεργάτες του αναζητούσαν τον υποδοχέα πάνω στον οποίο προσδένεται το βακτηριακό προϊόν LPS, το οποίο προκαλεί το σηπτικό σοκ. Διαπίστωσαν ότι αυτό προσδένεται σε έναν υποδοχέα τύπου-Toll και πως υπό κανονικές συνθήκες πυροδοτεί τηην αντίδραση της φλεγμονής που χαρακτηρίζει τη μη ειδική ανοσία.
Ραλφ Στάινμαν, Διευθυντής Κέντρου Ανοσολογίας, Πανεπιστήμιο Rockefeller

 Το 1973 ο Καναδός Ραλφ Στάινμαν ανακάλυψε έναν νέο τύπου κυττάρου του ανοσοποιητικού το οποίο ονόμασε δενδριτικό κύτταρο. Αν και ο Στάινμαν μπόρεσε να καταδείξει ότι τα δενδριτικά κύτταρα ενεργοποιούν τα Τ κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος τα οποία με τη σειρά τους αναπτύσσουν ανοσολογική μνήμη ενάντια στους μικροοργανισμούς από τους οποίους δεχόμαστε επίθεση. Περαιτέρω διερεύνηση από τον Στάινμαν, αλλά και άλλους επιστήμονες, κατέδειξε ότι η «συνομιλία» ανάμεσα στα δενδριτικά και τα Τ κύτταρα, είναι καθοριστική για την απόφαση του ανοσοποιητικού συστήματος να αντιδράσει έναντι του εισβολέα και όχι έναντι του εαυτού του (όπως συμβαίνει στα αυτοάνοσα νοσήματα).
Ο Στάινμαν πέθανε από καρκίνο του παγκρέατος μόλις τρεις ημέρες πριν από το Νόμπελ.
Ιατρικές προεκτάσεις
Συνολικά, οι τρεις τιμώμενοι με τις ανακαλύψεις τους άνοιξαν τον δρόμο για την δημιουργία αποτελεσματικότερων εμβολίων, αλλά και εμβολίων νέου τύπου τα οποία δημιουργούνται προκειμένου να στρέψουν το ανοσοποιητικό σύστημά μας ενάντια σε καρκινικούς όγκους. Επίσης επέτρεψαν την καλύτερη κατανόηση των φλεγμονοδών νόσων.

Τις δυνατότητες των εφαρμογών των δενδριτικών κυττάρων αποκαλύπτει η συγκινητική ιστορία του ΡαλΦ Στάινμαν, ο οποίος, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Πανεπιστημίου Rockefeller, διαγνώσθηκε με καρκίνο του παγκρέατος πριν από 4 χρόνια και παρέτεινε τη ζωή του με ένα εμβόλιο δενδριτικών κυττάρων που σχεδίασε και παρασκεύασε ο ίδιος.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2011

Οι Βρετανοί ήρθαν, δεν πλήρωσαν και...έριξαν την Θάτσερ




Κινήματα αγανακτισμένων και απελπισμένων πολιτών που αποφασίζουν να αντισταθούν στις ανελέητες και αλλεπάλληλες φορολογίες των κυβερνήσεών τους, έχουν κάνει ουκ ολίγες φορές την εμφάνισή τους στη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας.  


Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αντίσταση του βρετανικού λαού σε έναν "οικιακό" φόρο, που έγινε γνωστός με το όνομα poll tax, στα τέλη της δεκαετίας του '80.
Τον συγκεκριμένο φόρο, είχε επιβάλλει η κυβέρνηση Θάτσερ, ενώ το ποσό που έπρεπε να πληρώσει η κάθε οικογένεια, προέκυπτε από τον αριθμό των ατόμων που έμεναν σε ένα σπίτι, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το εισόδημά τους.
Φυσικά, ο "παράλογος" αυτός φόρος, ανέδειξε ένα κίνημα πολιτών που αρνήθηκαν συντεταγμένα να πληρώσουν, το οποίο ξεκίνησε από τη Σκοτία και επεκτάθηκε σε όλη την χώρα.
Ως συνέπεια, τη δεύτερη χρονιά εφαρμογής του νόμου, περίπου το 30% των φορολογούμενων δεν πλήρωσε τον συγκεκριμένο φόρο.
Η άρνηση των πολιτών αφορούσε μόνο τον poll tax, ή community charge όπως επίσημα ονομάστηκε ο φόρος.
Η κυβέρνηση της "Σιδηράς Κυρίας" αμέσως πέρασε στην αντεπίθεση με κυριότερα όπλα τις απειλές, τη διαστρέβλωση, τις επιλεκτικές δίκες και καταδίκες καθώς και την απόπειρα καταστολής του κινήματος όταν έβγαινε στο δρόμο.
Αποκορύφωμα του κινήματος ήταν η τεράστια πορεία του της 31ης Μαρτίου του 1990, όταν πάνω από 300.000 άνθρωποι συγκρούστηκαν στο Λονδίνο με την αστυνομία, η οποία και έχασε τον έλεγχο της πόλης.

 
 
 
Μετά τα επεισόδια οι εργατικοί και η πιο επίσημη αριστερά καταδίκασαν τα επεισόδια, ο "εργατικός" Κίνοκ είπε πως τα έκαναν αναρχικοί χούλιγκαν.
Το κίνημα όμως απλώς διογκωνόταν μέρα με τη μέρα, οπότε κάποια στιγμή οι κατά τόπους αστυνομίες και δικαστικές αρχές αναγκάστηκαν να δηλώσουν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν να καλούν σε δίκη άλλους πολίτες, μιας και τα δικαστήρια και η αστυνομία είχαν κατακλυστεί.
Η αποτυχία του poll tax έριξε τελικά τη Θάτσερ, αφού η λαϊκή αγανάκτηση είχε φτάσει στο απροχώρητο, ενώ ακόμα και ψηφοφόροι της μαίνονταν εναντίον του φόρου.
Έτσι οι εσωκομματικοί αντίπαλοι της, την ανάγκασαν σε παραίτηση.
Και παρόλο που οι τόρυδες ξαναπήραν την εξουσία στις επόμενες εκλογές, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μαίητζορ, ο νέος αρχηγός των τόρυδων, ήταν να αποσύρει τον poll tax.
Ο βρετανικός λαός είχε νικήσει...



http://www.cosmo.gr/Epikairotita/Kosmos/Afieromata/oi-vretanoi-hrthan-den-plhrwsan-kai-eriksan-thn-thatser.1385952.html

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 25, 2011

Ήρθε, είδε και έγραψε πώς είναι να είσαι Έλληνας

 
Οι Έλληνες είναι μορφωμένοι, αλλά χωρίς δουλειά. Δουλεύουν τις περισσότερες ώρες από όλους τους Ευρωπαίους.  Τα διεθνή ΜΜΕ ωστόσο εμμένουν στις ελάχιστες προσπάθειες της Ελλάδας να ξεπεράσει την κρίση χρέους. Η επίσκεψη της Σουηδέζας Κάισα Έκις Έκμαν στη χώρα μας ήταν αρκετή για να σχηματίσει διαφορετική γνώμη.
 
Η Κάισα Έκις Έκμαν ήρθε το καλοκαίρι στην Ελλάδα και μόλις επέστρεψε στη Σουηδία, δεν έχασε χρόνο. Έκατσε κι έγραψε σε ένα άρθρο όλη την εμπειρία της, από μια Ελλάδα που περνάει τις πιο δύσκολες μεταπολεμικές στιγμές της. Το κείμενό της, δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου, στην εφημερίδα Dagens Nyheter και τις τελευταίες μέρες, άρχισε να κάνει την εμφάνισή του στο ελληνικό διαδίκτυο. Ελληνικά blogs, όπως το loutrakiblogspot.com αναδημοσίευσαν το άρθρο, το οποίο απέκτησε μια τεράστια δυναμική και αναγνώριση μέσα στα social media, αφού πρόκειται για μία από τις πιο «καθαρές» σκέψεις που έχουν γραφτεί για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και μία γραπτή στήριξη προς τους Έλληνες, από μια δημοσιογράφο, που απλώς ήλθε, είδε και έγραψε…
Και ιδού η γνώμη της για τις δραματικές εξελίξεις στο οικονομικό τοπίο της χώρας μας, αλλά και μερικές αλήθειες που κάποιοι… δυσκολεύονται να παρουσιάσουν.
«Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή», αναρωτιέται η συντάκτρια.
Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο.
Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα.
Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.
Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40″.
Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα».
Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;
Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε!
Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.
Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο.
Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος, ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.
Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.
Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.
Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο δυναστείες – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων.
Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες.
Ενα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.
Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.
Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού.
Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.
Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όπως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων.
Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη· το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.
Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που Σημαίνει Εκουαδόρ.
Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.
Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;».

Πηγή: http://www.gr2day.com/117.htm

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2011

Νετρίνα ταχύτερα από το φως υποστηρίζουν ότι εντόπισαν επιστημόνες του CERN

Γενεύη
Μία σημαντική και για την ώρα ανεξήγητη ανακάλυψη που, αν επαληθευτεί, μπορεί να ταράξει συθέμελα το οικοδόμημα της μοντέρνας φυσικής δηλώνει ότι έκανε ομάδα επιστημόνων που εργάζεται στο CERN.

Μετά από τρία χρόνια μετρήσεων κατέγραψαν νετρίνα που κινούνται με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός, το απόλυτο όριο ταχύτητας στο σύμπαν.

Τα νετρίνα είναι υποατομικά σωματίδια με ελάχιστη μάζα και μηδενικό φορτίο τα οποία δεν αλληλεπιδρούν σχεδόν καθόλου με άλλα σωματίδια. Κινούνται με την ταχύτητα του φωτός, δηλαδή 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, ενώ είναι επίσης δυνατόν να αλλάξουν αυθόρμητα από τον ένα τύπο στον άλλο.

Έτσι ένα νετρίνο, για παράδειγμα από τον Ήλιο μπορεί θεωρητικά να διασχίσει ολόκληρο τον πλανήτη χωρίς να προσκρούσει σε κανένα άτομο. Ωστόσο, μία τέτοια σύγκρουση δεν είναι εντελώς απίθανη και μπορεί να καταγραφεί.

Η ομάδα των επιστημόνων εξέπεμψε από το CERN μία δέσμη νετρίνων μ και μέτρησε πόσα νετρίνα τ έφτασαν στο ερευνητικό κέντρο του Γκραν Σάσο στην Ιταλία.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις τους, εντόπισαν νετρίνα που διένυσαν την απόσταση των 730 χιλιομέτρων 60 νανοδευτερόλεπτα ταχύτερα από το χρόνο που χρειάζεται το φως. Το περιθώριο λάθους είναι μονο 10 νανοδευτερόλεπτα.

Ένα από τα μέλη της ομάδας, ο Αντόνιο Ερεντιάτο, μιλώντας στο Reuters είπε ότι «έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στα αποτελέσματα μας. Χρειαζόμαστε όμως και άλλους συναδέλφους να κάνουν πειράματα και να τα επιβεβαιώσουν».

Τα μέλη της ομάδας θα δημοσιεύσουν τα δεδομένα του πειράματος στο Ίντερνετ ενώ προγραμματίζουν σεμινάριο στο CERN.

Η ταχύτητα του φωτός και το γεγονός ότι τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί ταχύτερα είναι ένα από τα θεμέλια της θεωρίας της σχετικότητας του Άλμπερτ Άινσταιν η οποία εδώ και περίπου 100 χρόνια έχει επιβεβαιωθεί και μάλιστα από πολύ μεγάλη ακρίβεια από πλήθος πειραμάτων.

Αν επαληθευτούν τα πορίσματα των ερευνητών του CERN όλη η μοντέρνα φυσική θα πρέπει μάλλον να αναθεωρηθεί, πιθανότατα εκ βάθρων.

Newsroom ΔΟΛ

http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231129748

Μερικές πληροφορίες και εικόνες


ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ

Τώρα όλοι είμαστε σκυθρωποί, η φτώχεια και η ανέχεια απλώνονται πάνω από τους Έλληνες, επιστροφή σε προηγούμενες δεκαετίες, μετανάστευση του πιο πολύτιμου δυναμικού της χώρας. Αμέτρητες οι συζητήσεις στα ΜΜΕ για το πόσο εισόδημα θα χάσουμε, πολλές οι θέσεις και οι θεωρήσεις για την κρίση, τα αίτια της και την έξοδο από το τούνελ.

Προσωπικά πιστεύω πως πρέπει να ξεπεράσουμε τον θυμό που υπάρχει και τον κοινωνικό αυτοματισμό που ανακλαστικά έχει επέλθει στην κοινωνία. Η λύση είναι στην αλληλεγγύη, να νοιώσουμε τον διπλανό μας σαν φίλο, να συνεργαστούμε, να προχωρήσουμε μαζί. Ο δάσκαλος πρέπει να νοιαστεί τα παιδιά του, ο γιατρός τους ασθενείς του, ο έμπορος τον πελάτη και ο πελάτης τον έμπορο.
Επιβάλλεται να σκεφτόμαστε ΕΛΛΗΝΙΚΑ, να στηρίζουμε τις ελληνικές επιχειρήσεις.

Είναι απαραίτητο να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με αξίες, οδηγώντας τα στην συνεργασία, στην αλληλεγγύη, στον αλτρουισμό. Η λογοτεχνία, η ποίηση, βοηθός μας. Μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε πως αυτός ο τόπος, ο κόσμος μας θα πάει προς το καλύτερο.

Α. Δ.Ε. ΒΑΛΜΑΣ

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 22, 2011

Γρηγόρης Μπέκος Αντιπολίτευση στο Ιράν με Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Στο Μπενάκη το σπίτι του Πάτρικ Λη Φέρμορ στην Καρδαμύλη

Στέγη φιλοξενίας για ποιητές, πεζογράφους, ερευνητές

Αθήνα

«Ενας ήρωας μυθοποιημένος εν ζωή από την Ιστορία, ένας συγγραφέας καταξιωμένος διεθνώς από την αυστηρή κριτική των ομοτέχνων του, ένας άνθρωπος ακέραιος με σπάνια χαρίσματα και υψηλά ιδανικά» ήταν ο Πάτρικ Λη Φέρμορ, όπως ανέφερε ο Αγγελος Δεληβορριάς το βράδυ του περασμένου Σαββάτου σε μία συγκινητική συνάντηση φίλων, που έγινε στο σπίτι του στην Καρδαμύλη, τρεις μήνες μετά από το θάνατό του. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο Πάτρικ Λη Φέρμορ έχοντας ζήσει από τα 18 του χρόνια στην Ελλάδα «ήταν περισσότερο Καρδαμυλίτης και λιγότερο Εγγλέζος, ένας καθαρόαιμος δηλαδή Μανιάτης, ένας πραγματικός Ελληνας, ένας πατριώτης», όπως είπε ο διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη, στο οποίο ο συγγραφέας είχε δωρίσει εν ζωή, το σπίτι του.
Εδώ και αρκετά χρόνια είχε συμφωνηθεί μάλιστα από τον δωρητή και το Μουσείο, ότι το σπίτι αυτό θα χρησιμοποιείται για τη φιλοξενία ερευνητών, ποιητών και πεζογράφων, που επισκέπτονται την Ελλάδα για να εργαστούν μερικούς μήνες. Παράλληλα το Μουσείο Μπενάκη θα έχει τη δυνατότητα ενοικίασης της κατοικίας για ορισμένα χρονικά διαστήματα, προκειμένου να εξασφαλίζει τα έξοδα συντήρησης και φιλοξενίας. Τους επόμενους μήνες εξάλλου, μόλις ολοκληρωθεί η πλήρης καταγραφή της βιβλιοθήκης και του αρχείου και πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες εργασίες συντήρησης της οικίας θα γνωστοποιηθούν οι τρόποι λειτουργίας του χώρου. Η σχέση του με το Μουσείο Μπενάκη άλλωστε ήταν παλιά αφού είχε επαφές με τον Αντώνη Μπενάκη και την Ειρήνη Καλλιγά αργότερα, ενώ διατηρούσε στενούς φιλικούς δεσμούς με τον Αγγελο Δεληβορριά.
«Την αγάπη του για την Ελλάδα δεν την κατέγραψε μόνο σε όσα βιβλία της έχει αφιερώσει, αλλά και στην επιλογή του τόπου που επέλεξε για να ζήσει», ανέφερε ο κ. Δεληβορριάς στη βραδιά μνήμης στον Πάτρικ Λη Φέρμορ ο οποίος απεβίωσε στις 10 του περασμένου Ιουνίου σε ηλικία 96 ετών, στο Dumbleton της Αγγλίας. Ανάμεσα στους λίγους παρευρισκόμενους, ο πρέσβης της Βρετανίας δρ. Ντέιβιντ Λάντσμαν, ο διευθυντής του Βρετανικού Συμβουλίου Ρίτσαρντ Γουόκερ, οι εκτελεστές της διαθήκης καθώς και η βιογράφος του Αρτεμις Κούπερ.
Για πολλά χρόνια έζησε στη Μεσσηνιακή Μάνη ο Πάτρικ Λη Φέρμορ σε σπίτι που κατασκεύασε ο ίδιος σε σχέδια του αρχιτέκτονα Νίκου Χατζημιχάλη. Ο «Paddy» για τους φίλους του είχε αγαπήσει και τους Ελληνες και την Ελλάδα. «Την Ελλάδα διάλεξε για να κατοικήσει και τους Ελληνες για να συγγενέψει. Γι΄αυτό ζωντανά θα παραμείνουν τα ίχνη των βημάτων του στην Κρήτη και την Πελοπόννησο, στην Αττική και τη Ρούμελη, όπως ζωντανές θα παραμένουν και οι αφηγήσεις των βιβλίων του, οι αναμνήσεις όσων τον έζησαν από κοντά, οι ιστορικές καταθέσεις του στους βωμούς της ελευθερίας, οι αύρες μιας προσωπικότητας συναρπαστικής» όπως είπε και πάλι ο Αγγελος Δελληβοριάς. 
 

ΗΠΑ: Εκτελέστηκε στη Τζόρτζια ο θανατοποινίτης Τρόι Ντέιβις



Οι αρχές στην πολιτεία Τζόρτζια των ΗΠΑ προχώρησαν στην εκτέλεση του Τρόι Ντέιβις, ενός άνδρα που είχε καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών για την δολοφονία ενός αστυνομικού. Η υπόθεση είχε προσελκύσει διεθνή προσοχή και τέθηκε στο επίκεντρο των προσπαθειών να καταργηθεί η θανατική ποινή.

Ο Ντέιβις εκτελέστηκε στις 23:08 (06:08, ώρα Ελλάδας) με θανατηφόρο ένεση, σε φυλακή στο Τζάκσον της Τζόρτζια, καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο -έπειτα από μία μαραθώνια συνεδρίαση- απέρριψε την τελευταία έφεση της υπεράσπισης.

Οι συνήγοροι του Ντέιβις, ο οποίος είχε καταδικαστεί για την δολοφονία ενός λευκού αστυνομικού το 1989, είχαν καταγγείλει ότι στοιχεία που ανέκυψαν μετά την καταδίκη στην εσχάτη των ποινών αποκάλυψαν πως πολλές από τις πληροφορίες που οδήγησαν στην απόφαση ήταν εσφαλμένες, παραπλανητικές και ανακριβείς, γεγονός που θέτει υπό «θεμελιώδη» αμφισβήτηση «την καταδίκη και την επιβολή της θανατικής ποινής».

Επιπλέον, οι επτά από τους εννέα μάρτυρες βάσει των καταθέσεων των οποίων κρίθηκε ένοχος είχαν ανακαλέσει ή αμφισβητήσει όσα είχαν πει.

Έξω από τη φυλακή είχαν ληφθεί δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, καθώς δεκάδες υποστηρικτές του Ντέιβις είχαν συγκεντρωθεί, ζητώντας να ακυρωθεί η εκτέλεση.

Σύμφωνα με το BBC, μέχρι το τέλος ο Ντέιβις αρνείτο τις κατηγορίες, λέγοντας ότι ουδέποτε είχε στην κατοχή του όπλο.

Στον τόπο της δολοφονίας του αστυνομικού Μαρκ ΜακΦέιλ δεν βρέθηκαν ποτέ ούτε το όπλο του εγκλήματος ούτε DNA που να συνδέουν τον Ντέιβις με το περιστατικό.

Ανάμεσα στους υποστηρικτές του Ντέιβις σε όλο τον κόσμο είναι ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ', καθώς και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα αρνήθηκε να παρέμβει για να σταματήσει την εκτέλεση, καθώς σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου Τζέι Κάρνεϊ επρόκειτο για μια δικαστική υπόθεση η οποία αφορά «την πολιτεία της Τζόρτζια» και όχι την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. 

Πηγή: http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4658996

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 14, 2011

Έκτακτη έκκληση: Λιμός στην Ανατολική Αφρική



Η χειρότερη ξηρασία των τελευταίων 60 χρόνων οδηγεί καθημερινά στην πείνα και στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους στο Κέρας της Αφρικής, μια τεράστια περιοχή που καλύπτει την Κένυα, τη Σομαλία, την Αιθιοπία, το Τζιμπουτί και την Ουγκάντα. 12,5 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από την πείνα. Η Κένυα έχει κηρυχτεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ η Σομαλία βρίσκεται επίσημα σε κατάσταση λιμού.

Οι άνθρωποι μετακινούνται μαζικά σε αναζήτηση τροφής και πολλοί δεν καταφέρνουν να φτάσουν στο προορισμό τους. Οι γυναίκες στην Κένυα δένουν σκοινί γύρω από τη μέση τους σφίγγοντας το στομάχι τους για να μη νιώθουν την πείνα. Mια πρακτική που μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο όταν λύνουν ξαφνικά τα σχοινιά επειδή βρήκαν τροφή. Συχνά η τροφή που βρίσκουν δεν είναι τίποτα άλλο από άγρια φρούτα που δεν πρέπει να καταναλώνονται διότι είναι δηλητηριώδη.



Η έλλειψη νερού και τροφής έχει σκοτώσει τα ζώα από τα οποία εξαρτάται η τροφή και το εισόδημα εκατομμυρίων. Η ξηρασία έχει καταστρέψει σε ορισμένες περιοχές τρεις σοδειές στη σειρά. Το αποτέλεσμα είναι 250.000 παιδιά να υποσιτίζονται. Ο υποσιτισμός τους οδηγεί στην καθυστερημένη σωματική και πνευματική ανάπτυξη και μέχρι και στο θάνατο. Κάθε μέρα χωρίς φαγητό κοστίζει στην ανάπτυξή τους και στο μέλλον τους. Και το μέλλον είναι δύσκολο.


Η ActionAid βρίσκεται ήδη δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους διανέμοντας τροφή και νερό. Η δράση μας έχει ανακουφίσει 220.000 ανθρώπους, αλλά οι ανάγκες είναι και θα είναι για καιρό τεράστιες. Έτσι, θα παραμείνουμε στην περιοχή με στόχο να φτάσει η βοήθειά μας σε άλλους 150.000 ανθρώπους.

Η προσπάθεια που γίνεται από όλη την οργάνωση είναι πολύ μεγάλη. Επικεντρωνόμαστε στους πιο ευάλωτους – παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους και ανάπηρους. Για τους επόμενους μήνες, και όσο θα υπάρχει ανάγκη, θα μοιράζουμε συστηματικά τροφή και νερό σε σχολεία και κοινότητες, τροφή για τα ζώα, πετρέλαιο για αντλίες νερού, σπόρους ανθεκτικούς σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης. Παράλληλα προστατεύουμε τις γυναίκες και τα παιδιά από τη βία που υφίστανται όταν μεταναστεύουν, ενημερώνουμε τον ευπαθή πληθυσμό για τα δικαιώματά τους, συμμετέχουμε σε επιτροπές αντιμετώπισης της βίας που ξεσπάει για την διεκδίκηση των περιορισμένων πόρων και πιέζουμε τις τοπικές κυβερνήσεις αλλά και τη διεθνή κοινότητα για άμεση αποδέσμευση χρημάτων για την αντιμετώπιση αυτής της πρωτοφανούς κρίσης.





Η ActionAid Ελλάς συμμετέχει στη συγκέντρωση πόρων. Γνωρίζουμε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι όλοι με κάποιον τρόπο βιώνουμε την οικονομική κρίση που πλήττει την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, αυτές τις ημέρες υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δένουν τα στομάχια τους για να μην αισθάνονται πείνα, άνθρωποι που για μέρες δεν μπορούν να ταΐσουν τα παιδιά τους και άνθρωποι που πεθαίνουν γιατί τους λείπει το πιο αυτονόητο, λίγο νερό. Θεωρούμε ότι αυτό μας αφορά.


Εάν θέλετε να στηρίξετε την προσπάθειά μας, καλέστε στο 210-9212321.

Και η πιο μικρή εισφορά έχει αξία και μπορεί να κάνει τη διαφορά. 

http://www.actionaid.gr/Article/appeal2011/27-263.html

Διαβάστε και ένα σχετικό άρθρο για τις αιτίες του λιμού πλην της ξηρασίας
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=298876

ΦΙΛΟΙ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΗ